KiedyÅ› ucieknÄ™

SiedzÄ™
Za oknem pancernym,
Za brudna szybÄ…,
W pokoju ciemnym,
Ze zdechłą rybą
W słoiku,
Na patyku.

I siedzÄ™
Na krześle śmierdzącym,
Z goryczą w ręce,
Z pomysłem niosącym,
GdzieÅ› moje serce,
Na słodkie pustkowie,
We własnej głowie.

Nagle WstajÄ™
PodchodzÄ™ do stalowych krat.
Daje oddychać duszy.
Podziwiam mój ukochany świat,
Chce kraty rozkruszyć,
W drobniusieńki mak,
I Zamienić ból w smak.

I szarpiÄ™
Nic z tego, kolejna porażka,
Za mało mam w sobie sił.
Wolność zdobyć nie fraszka,
Cel mój za trudny był.
Nie ufam już sile,
Jak na tÄ… chwile.

Lecz wierzÄ™...
Na pewno kiedyÅ›, na pewno,
Uda mi się stad wydostać.
Przełamać stal i drewno,
Wolność za to dostać.
Na końcu samym końców,
Tańcować wolno w słońcu

Ocena: 4.667
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 02.12.2008r.

Dawied 02 02 2009 (00:31:50)

Dwie ostatnie strofy rozczarowują, brakuje w nich tajemnicy. Wszystko staje się takie oczywiste i nagle twój mały liryczny świat staje się tylko jeszcze jedną kopią obrazów za okna. 4

tala_anonim 08 12 2008 (18:19:47)

bardzo mi siÄ™ podoba

Astralka 03 12 2008 (19:18:27)

Ymm, przez pierwsze dwie zwrotki taki stylowy jest, oryginalny, mający w sobie coś, co mnie urzeka. Potem trochę gorzej. Ale tak ogólnie, to ładnie piszesz. Chcę więcej. Sześć.