Kiedy zapłonął deszcz

Użytkownik ocenił pracę na 4
Witaj, Anetko.

Kiedy zobaczyłam Cię w poczekalni zżarła mnie ciekawość. Lilka znów u nas? Znów z wierszem? Chyba dawno mnie nie było. A przynajmniej wtedy, kiedy Ty bywałaś. Miło mi Cię widzieć.

Zaskoczenie zaskoczeniem. Odnośnie wiersza mam mieszane uczucia. Bo... niby wszystko ładnie składnie, ale nie przeżyłam Twojego utworu. Nie wchłonęłam go, a na to właśnie mam dziś ochotę. Na chłonięcie poezji. A Twoja... jest taka oczywista. Dzieje się przede mną sytuacja liryczna, odbieram ją, rozumiem, do tego stosujesz środki stylistyczne, które w pewnym sensie ubarwiają całą pracę, podnoszą jej jakość. A mimo to, czułam się, jakby to było daleko ode mnie. Jakbym czytała coś, nie wiem jak to określić, już wywałkowanego(?) Ostatnia strofa bardzo mi się podoba. Sama "zamroziłam" swoje rzęsy i wtedy dopiero mogłam coś poczuć, to było bardzo fajne. Jest miłośnie, po trochu namiętnie, realna historia. Sama już nie wiem co o tym myśleć. Czytam wiersz raz po raz. Staram się wycisnąć emocje, ale jedynie zostaje pewien chłód, dystans. Nie wiem czy o to Ci chodziło.

Jestem pełna sprzeczności, mimo to, jestem świadoma tego, że wiersz jest dobry. Jednak dodałabym tu słowo "tylko". Niestety. Na koniec zostaje mi Cię serdecznie pozdrowić - Marika.