Katusze człowieczeństwa

Taniec dziwki na barowym stole.
Ślepe są oczy duszy mojej, zgniecione żądzą, żądzą pragnienia,
dziwki tańczącej na barowym stole.

Zdemolowany pokój sumienia rano.
Czuję wstręt do siebie, wstręt i nienawiść...
teraz to to samo.

Dotykam palących pocałunków karminowej szminki,
rozżarzone piętna wstydu.

A w ustach, tych, co wczoraj piły wodę,
czujÄ™ niesmak, tÄ… znienawidzonÄ…, zawsze upragnionÄ… swobodÄ™.

Zimne złoto twego ciała obecne wciąż obecne, twe niebijące serce obok mojego, już niebijącego bije.

dusza wyrywa się z klatki ciała, pod topór diabła rzucić się pragnie,
by z rzucić z siebie winę człowieczeństwa, i schować się na dnie...

Wiadra przepychu i rozpusty, zardzewiałego metalowego pojemnika na istnienia, które zostały pożarte przez swoje pragnienia.

Czuję się winny. Odświeżony i nieczysty pospołu.
Leżąc na łóżku z dziwką z barowego stołu.

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 12.11.2009r.

maszróm 12 11 2009 (21:38:27)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Styl pisania okropny. Przestraszny. Ciężki, za dużo wszystkiego w wersach, nawalone, naćkane, brzydko mówiąc nasrane. Zmień to, bo męczy jak cholera. Wiersz w pewnym sensie cudowny. Szczery, dość bezpośredni. Dosyć zastanawiający, a to jest bardzo istotne. Odejmuję za styl pisania, następnym razem będę oceniać bardziej srogo.