Już nie wiem

Użytkownik ocenił pracę na 6
Powiało mi romantyzmem. Takim w starym stylu, choć może to ta starość zakurzonej młodości, lecz może również wpływ książki, którą teraz czytam, Miłość w czasach zarazy Marqueza, ale może wróćmy już do Twego wiersza. Pierwsze trzy strofy traktują o pewnym wczoraj, bardzo zakochanym i szczęśliwym, natomiast ostatnia strofa jest powrotem do tamtego dnia, pragnieniem jego powrotu, to "piję wczorajszą kawę" jest szalenie bezpretensjonalne, naturalne, takie ot, przejście od przeszłości do dziś, nawet jeśli wczoraj podmiotu było naprawdę dawno temu. W wierszu po trzykroć pojawia się liczebnik dziesięć, co rzuca się w oczy, taka pełna, okrągła liczba, abstrakcyjna, lecz nie zanadto, by burzyła koncepcję wiersza. Co jeszcze rzuca się w oczy, to słowa napisane z wielkiej litery: "Szczęśliwy" oraz "Raz", dobry zabieg mający na celu podkreślenie tychże wyrazów bez przesadnego wciskania Caps Locka. Właściwie to czuję się tak oczarowana, że nie wiem, co mogę jeszcze napisać, ten księżyc w butonierce, cały fragment końcówki, klimat jaki wytworzyłeś, to jest niesamowite. To się właśnie nazywa wiersz romantyczny. I to jest praca na sześć.