Jestem

Jestem wytworem
waszych chorych dusz.
Jestem wytworem
moich zranionych nadziei.
Sieć pustego poranka otuliła moje ramiona,
a ja pragnęłam zaistnienia,
siedząc na pustym przystanku w mroźną styczniową jutrznię.

Posągi nie są ludźmi z tłumu.
Gips nie przemieni się w marmur.
W pustym życiu wyciągam dłonie do ideału spełniania.
Paznokcie łamią się na cokole.
I stoję chwiejnie.
Krzyczę chwiejnie ponad szczytami.
Jestem! Jestem! Jestem!
Wielka!
Nieśmiertelna!
Jam jest!
Jam jest posąg....!
Uderza mnie obuch chłodnej rzeczywistości.

Jam jest...
kukła człowieka
na posągu świata.

I wstyd mi,
że żyję jak żyję,
że jestem jak jestem.
Że za wszelką cenę.
Tylko nie za cenę
własnego zbawienia.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 12.02.2011r.

AnonimowaFankaPoezji 14 02 2011 (17:11:16)

Użytkownik ocenił pracę na 4
'I stoję chwiejnie.
Krzyczę chwiejnie ponad szczytami. ' - załapałaś powtórzenie, które rzuca mi się w oczy.

Masz styl, którego Ci zazdroszczę. Widać tu wiele <wielkich> emocji, a Ty umiejętnie je jeszcze podkreślasz pozorną prostotą, interpunkcją etc. Niby jest subtelnie, a zawarta tu prawda, pewne życiowe realia, kuje w oczy.

Podoba mi się - może dlatego, że miałam ostatnio podobne przemyślenia, a Ty fajnie ujęłaś je w słowa, tak, że mogę się utożsamić z podmiotem.

Kilka razy pojawiły się tu powtórzenia.. Cóż, dam mocną czwórkę, może nawet cztery z plusem, i czekam na kolejne prace.

Ursiss 14 02 2011 (23:01:06)

Powtórzenia również są środkiem stylistycznym i w tym wypadku są jak najbardziej celowe i zamierzone. Bardzo dziękuję za komentarz.