Jesień piękna

Użytkownik ocenił pracę na 6
Cześć Walenty!
Słuchaj, czarujesz słowem niezaprzeczalnie.
Ja ten czas, w którym aktualnie się "znajdujemy" nazywam taką zimo-jesienią. Jesień (moja ulubiona pora roku) kończy się wraz z ostatnim opadniętym liściem i pierwszą kreską poniżej zera o poranku. Tymczasem czytając twoją poezję mogę sobie na palcach, spokojnie, pełen niezmiernej błogości wrócić do najpiękniejszych jesiennych dni pełnych czerwonych drzew i czystego szczęścia.
Technicznie wiersz dopełniony, jako redaktor - nie mam do czego przyczepić jakiegokolwiek rzepa uwagi.
Słowa tłumaczą się same, odczyt był odetchnięciem po cholernie ciężkim tygodniu, wraz z dźwiękami The Cure twoja praca była dla mnie czystą przyjemnością.

Osobiście najbardziej przypadła mi do gustu strofa druga, całusy śmiejące się na ciele są bardzo zwiewną, a jednocześnie chwytającą za serce metaforą. Cały wiersz kipi od jesiennego, delikatnie sentymentalnego, romantycznego klimatu.

Drugą częścią wiersza (pomijając, że cały podobał się bardzo), która mnie ujęła - są jego dwie ostatnie zwroty.

"Niechże mnie ganią gdziekolwiek z wiatrem,
Krzycząc, żem jest jak ósemka.
A nocą zimną, a nocą światłą
Śni mi się jesień piękna."

Pięknym snem o jesieni wieńczysz pełen wolności, marzeń i wspomnień - tych ciepłych - wiersz.
Nic dodać nic ująć,
pozostaje mi tylko powitać cię na WPMT i wyrazić oczekiwanie na kolejne utwory!


Peace,

Zoso