***(Jak ptaki)

które
nie wróci

Te słowa wprawiają mnie w niepokój, poruszają do głębi, są ż y w e, są emocją. Ostatnia strofa jest przegenialna, może to przez to zakończenie, może przez ciepło wylewające się, wyłażące z duszy (duszy!). Krzysiu, kiedyś Twoje wiersze były dla mnie dobre, czasem bardzo dobre, teraz są po prostu czymś, czym chcę się zachłystywać. Co się czyta, by się wzruszać. Nie raz. Wiele razy. Mogę Ci jedynie pogratulować.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Napiszę to co chciałem napisać tak od serca. Wiersz jest Ziemią, ale nią też nie jest, jest jak woda, taki wilgotny nie suchy. Opisujesz coś bardzo bliskiego ludziom, a rodzaj poezji moim skromnym zdaniem jaki reprezentujesz i pielęgnujesz to mocna bardzo ludzka i emocjonalna poezja, nie boisz się emocji one czasami rządzą twoimi pracami, ale to raczej jest bardzo pozytywne. Całą kwintesencją wiersza, jak dla mnie jest ostatnia zwrotka, ludzie są uwięzieni we własnych Ciałach, są ograniczeni, to chciałeś pokazać, prawda (?). Mało tego cały obraz zbudowałeś masą metafor, a wiersz na smutny klimat. Jest strasznie życiowy. Kawał życia na papierze, poetyckie przemyślenia, na Twoim wysokim poziomie. Urzekająca druga strofa, tak mówi mi jedno, człowiek człowiekowi wilkiem. Slava. Salem...