III. Pan Jezus pierwszy raz upada pod krzyżem

Użytkownik ocenił pracę na 4
I to znowu ja, redaktor Jarząbek, wypowiem się na temat kolejnej stacji w Twoim cyklu. Podoba mi się znowu bardziej niż poprzednie, stawiasz na metafory i ciekawe podjęcie tematu. Ekscentryzm w krzyżu, jakby nie patrzeć, stał się symbolem chrześcijaństwa, przez co urosła jego ekscentryczność. Jezus cicho niesie na plecach symbol własnego męczeństwa, krucyfiks nasączony obłudą ludzi wierzących w słowa Piłata. Trzecia strofa niezbyt mi w całości pasuje, bo nijak mogę umiejscowić w historii Jezusa bombę atomową. I w czwartej strofie wymija mnie z rytmu ten lazur nieba, brakuje tam jakiegoś słowa, bo nie wiadomo kogo ten lazur nieba jest, ani z czym związany. Hmm mimo, że mi się podoba dam 4 z plusem, za tą bombę i trochę niedopracowane dokończenie. Podczas następnych stacji zdobędziesz pewnie 6 w moich oczach:)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Muszę na początku zaznaczyć, że musiałaś mieć bardzo wiele odwagi, żeby opisywać tak trudny temat, jakim jest wiara, a szczególnie śmierć Chrystusa na Krzyżu. Podoba mi się język, jakim się posługujesz, bardzo metaforyczny, niebanalny, wręcz idealny w tym utworze. Odbieram podmiot liryczny, jako prawdziwego Chrześcijanina, który jest jednym z tych, którzy nie są obojętni na cierpienie swojego Pana, a mimo to nie mogą mu pomóc i to ich paraliżuje. Wiersz od góry do dołu nasączony jest głębokimi uczuciami podmiotu lirycznego do Boga. Wzruszam się, ponieważ to, co opisujesz jest prawdziwe i sam ten fakt już boli mnie, bo głęboko wierzę, a ty dodatkowo ubierasz to w takie piękne słowa. Oddałaś Mu wspaniały hołd. Jeszcze raz gratuluję odwagi :)