Idiota

Użytkownik ocenił pracę na 6
Nie mogłam sobie odmówić przyjemności skomentowania drugiej Twojej pracy pod tym kuszącym tytułem, który oczywiście jednocześnie stanowił inspiracją do jej napisania. Mowa tu oczywiście o Idiocie Dostojewskiego. Twoja praca opowiada o Agłaji Jepanczyn – pięknej, młodej dziewczynie zakochanej w księciu, która jest w wierszu podmiotem lirycznym. W pierwszej strofie wyznaje miłość swemu ukochanemu, kocha go, mimo jego wad. Podoba mi się ten wers 'ja– dziecko i pan– dziecko' - podmiot ze względu na młody wiek, książę ze względu na swoje 'zdziecinnienie'. W czwartej strofie piszesz o tym, jak książę za sprawą Nastazjii przestał być idiotą, lecz jest to bardzo ironiczne i wcale nie z korzyścią dla Lwa, mając w pamięci, że Dostojewski uraczył swą powieść takim tytułem jedynie z przekory, pragnąc przedstawić w niej absolutnie doskonałego człowieka. Piąta strofa mówi o śmierci Nastazjii, ukochanej księcia, którego stan psychiczny na wieść o tym tragicznym wydarzeniu tak się pogarsza, że jest zmuszony wrócić do Szwajcarii i opuścić Agłaję. Ostatni wers jest prośbą, by książę pomógł podmiotowi stać się lepszym człowiekiem. Piękny przekaz. Wiersz jest zbudowany z cieszących oko metafor, treść ubrana w poprawną budowę, odpowiedni język pozwala na łatwy odbiór pracy. Praca na tym samym, wysokim poziomie, co poprzednia. Ale tutaj za pełne odwołanie do powieści 6.