I tylko księżyc srebrny przygląda nam się w zadumie

mówi
moja różo

(nie kaleczÄ… go kolce)

z nieba
śnieg prószy
chrzęści nieśmiało pod stopami
nagimi

stÄ…pamy cichutko i delikatnie
by nie zbudzić
jej jego i ciebie

ja i potomek światła
codzienności mojej

mdlące obłoki oddechu jego

na zamarzniętej kałuży osamotnienia
ślizgam się
udajÄ…c
że mam łyżwy;
nawet one są błękitne jak jego oczy

zbieram śpiesznie
zawstydzone myśli

i tylko księżyc srebrny przygląda nam się w zadumie

i myśli

śnieg jest piaskiem białym i czystym
(a może
dreszczami emocji
wyzwolonych)
oni i ty- palmami zanurzonymi w szmaragdzie

a lód
topnieje
i oswobadza
fale lazurowego oceanu


miłości

Ocena: 4.333
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 13.01.2009r.

maszróm 14 01 2009 (22:52:41)

Znowu czujÄ™ udawanie... JakoÅ› wiersz mi nie podchodzi. Nie wiem, nie ma moim zdaniem w sobie nic ciekawego.

Kjuroman 13 01 2009 (19:50:08)

Hm, ma w sobie coś, co mnie uwiodło. Czyta się lekko, przyjemnie. Momentami jednak jest zbyt banalnie (np. we fragmencie o łyżwach). Zbyt duży odstęp przed ostatnim wersem mnie razi - po co to zastosowałaś?

Adriawera 13 01 2009 (18:23:34)

Tak, tak, tak! Uwielbiam ten styl pisania, lekkość przejawianą w budowie i kompozycji. Tytuł ładny, ale nie rozumiem jego przekazu w kontekście.