I gdzieś dotarłem

Już wiem, że jestem
w miejscach, których kiedyś się bałem,
Wzrok wciąż szuka odpowiedzi,
jedynie pytania mnożą się nowe,
pod listkami, które wiatr zerwał do chmur.

To dziki lÄ…d.
Ja...
I mój wstyd...

Pręży się długim łukiem czas
jak koci grzbiet za kominkiem babci.
Poczyna w spokojnej toni szklanki mleka
i cały czas gdzieś niknie pod teksturą spraw.

A wydawało się, że stanie!
Zmieni siÄ™ w skalny zÄ…b,
w obojętną rzekę, która stoi,
a jednak płynie.

I już nie płaczę i nie śmieję się,
dwie role stały się jedną
i oto jestem.

Mój świat - włoski orzech,
który spadł i pękł.
Miąższ mleczny i twardy wydobył się na wierzch
i choć pomarszczony to i płaski.

Wypełniłem sobą błękitną skorupę
jak szafir bez skazy stojÄ™.
StojÄ™.

I tylko listki,
wciąż zrywane przez wiatr,
widzą jak przybiłem do brzegu.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 12.07.2010r.

amymone 14 07 2010 (21:59:43)

Zdecydowanie nie mam na celu rozpisywać się na temat tego wiersza, ale ale zaznaczę tylko tyci tyci swój pogląd na strofoidę...czwartą! o:) tak jakoś lepiej widziałoby mi się coś w stylu "zmieni w ząb skalny" i myślę, że taka inwersja okazałaby się korzystniejsza, ale mój niewypracowany szósty zmysł, podpowiada, że nie powinnam ingerować w wolę i zamysł autora. A o czym jest wiersz? Ja tam myślę, że wszystkie Twoje wiersze są kryminalne, a co ;D

Imbir 13 07 2010 (23:57:15)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Domniemam, że wiersz jest osobisty, a podmiot liryczny poniekąd łączy się z osobą autora - tym bardziej pogłębia to wrażenie zmiany, zrzucenia maski, podejścia na nowo do perspektywy życia, do światopoglądu i pustki, którą teraz na nowo się wypełnia, przez zupełnie nowe doświadczenia - a wszystko za sprawą jednego zdarzenia, być może jednej osoby, która pomogła podmiotowi w przejściu z "ja i moich alter ego" w jedną osobę, która samodzielnie odczuwa, i nie boi się o tych odczuciach mówić - wie co do niej należy, ma własne zdanie, i w odpowiedni dla siebie sposób stara się je przekazywać. Pozostało w nim gdzieś jednak znamię starego życia, które jak niegojąca się rana ma przypominać o tym co przeminęło, i dawać o sobie znak jako aspekt życia, do którego nie warto już wracać.