Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

Pseudonim: Pajuja
Skąd: Z Wysp Śpiewających
O sobie: Trzeba iść równolegle do osi czasu i odnajdywać się na przestrzeni dziejów.

Napisanych prac:
- wiersze: 11

Średnia ocen: 4.3
Użytkownik uzyskał: 31 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Dzikość wtargnęła nam w..." 28.01.2012
"Nierówna walka" 19.12.2008
"Siła" 21.12.2008
"Wiatr" 19.12.2008
"Wiatr tamtych lat" 19.12.2008

Inne prace tego autora:
"Narkotyk obojętności" 20.12.2008
"Nierówna walka" 19.12.2008
"W kącie" 19.12.2008
"Gdy mówią, że Cię nie ma" 13.03.2010
"Miłość" 20.01.2009

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Styks" - dusfluran - 6
"Próg" - Zoso - 6
"Medulla oblongata - core..." - quovadis - 6
"Kocham cię za ścianą" - .moniaa. - 6
"Białe Wargi" - Zoso - 6

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Kiedy" - Potwór_spod_łóżka
"Niebiesko-żółta flaga" - pisarkownica
"Nadchodzi cisza" - Dawied
"Tylko jeden świt" - Szary sweter
"Jeleń" - Marionetka
"Styks" - dusfluran
"Jądro pionierowe" - TheAnka
"*** (My-)" - Eska-floreska
"Genus" - odzawsze
"Zaproszenie" - Potwór_spod_łóżka

Gdy mówią, że Cię nie ma

Kim jesteś, gdy mówią, że Cię nie ma?
Pyłem w powietrzu, kamieniem?
Gdzie płyniesz, gdy kończy się rzeka?
Gdy morze przed Tobą swój przestwór otwiera?
W co się przemieniasz, gdy igra ogień?
Czy w plamę słońca, czy w cień swoich marzeń?
Kim jesteś, gdy klaszczą w dłonie?
Siebie obrazem, czy paziem?
Twa twarz zbłaźniona, rwąca odrazą,
Fałszywą nutą rzekąca trony.
Opanowana, niepokonana,
Twarz zabliźniona, pomalowana.
Kim jesteś, gdy zerwą Ci maskę?
Pragnieniem siebie, czy ścianą bez twarzy?
Kim jesteś , gdy mówią, że Cię nie ma?
Swym wrogiem, czy człowiekiem chwały?

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1
Data dodania: 13.03.2010r.

amymone 14 03 2010 (00:34:38)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Nieklasycznie zacznę od końca, który jest...co najmniej urwany. Cały utwór ma kompozycję i formę bardzo kontrowersyjne - forma paragonowa, wiersz stychiczny do tego zbudowany w większości z samych pytań retorycznych. Filozofia oczywiście obecna, a przynajmniej w owych pytaniach, każdy człowiek może na nie po cichu odpowiedzieć, ale ociera o monotonię i impas. Wiersz nie daję żadnej odpowiedzi. To irytujące. Prowokujące. Co mogę uczynić z treścią? Pytania są proste - trudne, oczywiste, trafne, zastanawiające. Centrum wiersza jest dobre, głębokie. Całość też ma mądrość życiową. Jest otwarta na czytelnika, wręcz bezpośrednia. Kompozycja klamrowa, zamknięta. Czuję, że miałaś ten wiersz przemyślany, koncept był. Ode mnie 4 z minusem.

Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.

Strona Główna - Wiersze - Gdy mówią, że Cię nie ma

Gdy mówią, że Cię nie ma