*** (gdy będę już daleko stąd)

Użytkownik ocenił pracę na 6


Siema Moniaa.

Niezwykły wiersz, bardzo mnie zachwycił. Ok. Z sentymentu spuszczę się pnączami neuronów na analizę wiersza.

Pierwsza strofa mówi o odejściu na drugą stronę, do zaświatów. Trafna metafora "podziurawiona kieszeń" - pewnie umierający biologizm człowieka, mówi o przyszłym rozstaniu się przez podmiot liryczny raz na zawsze ze scenariuszem życia. Jest świadomy, że kiedyś skończy grę w teatrze dni codziennych, rozstając się z całym materiałem psychicznym i emocjonalnym. Dalej.
Druga strofa precyzuje, krystalizuje pierwszą i jest prawie analogiczna. Od siebie dodaje tyle, że podmiot przewiduje, że najprawdopodobniej umrze w starości, czy przez chorobę. - "ostrugane jabłko". "Kwaśna skórka", (nie wiem czy Moniu trafię(, kojarzy się mi z trumną, z grobem, z tym co zmarłym pozostanie.

Trzecia strofa zarysowuje wierzenia bohatera o życiu wiecznym, kiedy będzie wspominać trud zaznania szczęścia tu na ziemi, gdy w Niebie będzie niekończące się. Dobry kontrast. Ta strofa naprawdę jest lekka, przyjemna i wysoko wznosi - do granic wyobraźni!

Za gwiazdką dowiadujemy się o obawach podmiotu, że śmierć nadejdzie nawet teraz.

Podsumowując: Oczarowałaś mnie tym wierszem. Bije z niego uniwersalizm, łączy wszystko ze wszystkim. Na prawdę powiem: prawdziwa poezja, godna powszechnego uznania.

Ode mnie skromny gest: walę szóstkę.

Pozdro
Patryk