***[gardzimy]

Użytkownik ocenił pracę na 5
A ja dokładniej. Pierwsza strofa to próba zdefiniowania miłości, opisania ludzkich zachowań, gdy jest ona obok, gdy ją odpieramy, gdy się nie zgadzamy na jej obecność w naszym życiu. Druga strofa mnie urzekła. Piszesz do adresata, zwracasz się bezpośrednio, lecz bardziej przypomina mi to zwrot wypowiedziany w powietrze, jakby rozmyślania, niekoniecznie stojąc naprzeciw adresata. Wiersz ma definiować pewne sprawy, a nie opisywać konkretną sytuację. Trzecia strofa troszkę mnie zawiodła. Wydaje mi się jakaś taka płaska trochę, bezkresy nieba też mi się troszkę przejadły. Ostatnia strofa znów na poziomie dwóch pierwszych, które mnie w tym wierszu zaczarowały. Poezja ta jest dość banalna, dla ludzi, którzy nie lubią dłubać się w wierszach o tematyce miłosnej, trochę ponad chodnikami, nie oczywistej. Trzeba zrozumieć odczucia każdego podmiotu lirycznego na nowo, na nowo poczuć ten przypływ euforii, smutku, tęsknoty. Ty mnie urzekłaś, bo to też ma wielkie znaczenie w takich wierszach. W związku z tym stwierdzę, że wiersz nieco niedopracowany (3 strofa), aczkolwiek mnie się podoba. NA PLUS. PS: A i temat mogłaś lepszy wymyślić.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Kurczem, myślałem, że po pierwszym wersie będę mógł dalej zagłębiać się w poetyckich opisach, a tu lipa. Wierszy o poezji jest x do potęgi n, z czego odkrycie w tym temacie czegoś nowego graniczy z cudem. Napisałaś czym dla podmiotu jest poezja, że nie umie jej określić, że pisze w samotności i jest czymś w rodzaju lekarstwa, cóż no zbytnie odkrycia to to nie są, ale opis nawet ładny, wszystko jest raczej ze sobą spójne, aczkolwiek niektóre przerzutnie (jak w 1 wersie) są według mnie zbędne. Cóż wiersz jest dobry, lecz mnie nie zachwycił.