Figlarność lampionów cz. 2

Użytkownik ocenił pracę na 6
Podziwiam za lekkość słowa. Umiejętnie dobrane środki wyrazu sprawiają , że czyta się przyjemnie i wiersz nie stawia . Resztę już powiedziano , więc tylko się podpisać . Super

Użytkownik ocenił pracę na 6
Łechtasz moje ego z taką niesamowitą rozkoszą, że nie sposób ukryć uśmiechu na widok tego poematu... Poniekąd widzę powiązanie (lub też sama je sobie dopisuję między wersami) z dzisiejszym powrotem, odrodzeniem się uczuć, wspomnieniem tego, co było niegdyś piękne, a dzisiaj tli się ciepłym i przyjemnym żarem... Twoje wiersze zawsze zachwycały mnie pewną subtelnością i tajemniczością, masz niesamowitą łatwość w tworzeniu mistycznego obrazu przy wykorzystaniu niewielu słów - i to się chwali, to moim zdaniem jest prawdziwa poezja, taka, dla której można płakać, śmiejąc się jednocześnie.
Słowa "tak my nikniemy w swej obecności" sprawiają, że jako odbiorca zatrzymuję się na chwilę i zaczynam się zastanawiać nad ich sensem. Celowo zastosowałeś taki paradoks właśnie po to, aby nadać bardziej refleksyjny wydźwięk całości - i udało się, nie da się przejść obok tego wersu z obojętnością, po prostu aż chce się zawiesić myśl i przejrzeć całość wiersza raz jeszcze, właśnie z perspektywy tych wyrazów.
W konfrontacji z częścią pierwszą, jedyne co pozostaje mi powiedzieć, to: jesteś niesamowity. Ciebie, jako poetę, trzeba po prostu kochać.