Feniks

Powąchaj świeżo skoszone drzewa
Żywiczny aromat niech uderzy Twe nozdrza
Na ich gałęziach Feniks nie zaśpiewa
Refrenu smutnej pieśni miłosnej

Posłuchaj jak płaczą anioły
Z daleka słychać ich rzewne łkanie
U ich stóp Feniks składał swe popioły
CzekajÄ…c na kolejne zmartwychwstanie

Popatrz pod słońce na złoto i purpurę
Migocące w świetlistych promieniach
Mój Feniks ponownie wzbił się w górę
Lecz nie wytrzyma żalu i cierpienia

Posmakuj łez goryczą przepełnionych
OsiadajÄ…cych jak rannej rosy kropelki
Co płyną z oczu Feniksa przekrwionych
Tworząc srebrzysty potok męki

Poczuj mój łomot serca niebezpieczny
Jak zegarowa bomba tykajÄ…cy w oddali
I Feniks który był odwieczny
Nie zrodzi się znów choć się spalił

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 08.02.2009r.

maszróm 08 02 2009 (18:54:05)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Feniks mi się źle kojarzy. Wracając do tematu wiersz dobry, pomimo prostej budowy śmierdzi tutaj dobrym pisaniem. Powtórzenie słowa "Feniks" nie przeszkadza mi. W całości odpowiada mi, no dobry wiersz.

m. r. vesper 08 02 2009 (17:45:54)

Użytkownik ocenił pracę na 6
dawno żaden wiersz mi się tak bardzo nie podobał. połączenie: Feniksy, anioły , łomot serca, zegarowa bomba i żal po prostu uwielbiam. mocne 6! z plusem xD

skandalistka 08 02 2009 (15:48:40)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Forma poprawna, treść ciekawa. Powiało oryginalnością. ;) pięć.