Epilog

Stanęła na stromej skarpie.
Przeżegnała się i skoczyła.
Ale to nie była śmierć.

Na dworcu, w smrodzie toalety
Strzelił złoto w żyłę.
Ale to nie była śmierć.

Leżała w szpitalu trzymana za rękę
Przez zapłakane dzieci.
Aparat przestał pikać, wydając z siebie ciągły dźwięk.
Ale to nie była śmierć.

Auto wyjechało nagle zza zakrętu,
oślepiając ich blaskiem reflektorów.
Hamulce nie zadziałały.
Ale to nie była śmierć.

Babcia zasnęła w fotelu
i nie powitała już kolejnego ranka.
Ale to nie była śmierć.

Stała samotnie wśród ludzi,
ale nikt na nią nie spojrzał,
nikt nic do niej nie powiedział.
Umarła.

Przestań zamykać się na jej śmierć..

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 17.03.2009r.

Ilveran 20 03 2009 (09:40:20)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Niewątpliwie napisałaś coś innego, co od początku wciąga. Czytelnik zastanawia się nad treścią. Bo jeśli skok ze skarpy nie jest śmiercią, to co tak naprawdę wg Ciebie nią jest. I to oczekiwanie towarzyszy mu przez wszystkie pięć strof. Wyjaśnienie następuje w ostatniej. I tu czytelnik zatrzymuje się i zastanawia nad całością. I co myśli? Myśli o prawdziwości tego wiersza. Może i budowa jest niejednolita, ale treść przemawia do mnie w 100procentach. Ode mnie sześć.

Imbir 18 03 2009 (17:41:37)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Za sam zamysł i pomysł i treść należałaby się szóstka. Niestety, niejednolitość budowy (konkretnie rzecz biorąc trzecia i czwarta strofa, zawierające odmiennie po cztery wersy, a nie po trzy, jak reszta) i niewyszukany język nie pasują do tego typu wierszy. Choć przypadł mi do gustu bardzo, to daję 5. Z nadzieją na lepszą pracę.