Ekshumacja moich myśli

Użytkownik ocenił pracę na 5
Przecinki w pracy nie pojawiają się w niej (na ogół) ze względu na gramatykę, rozumiem, że w ten sposób akcentujesz, powiedzmy muzycznie, pauzy - domyślam się dalej, że uciekasz się do tego zabiegu, aby nie rozdrabniać zanadto wiersza. Nie jestem wielbicielką tego typu metod, więc piać z zachwytu nad nimi nie będę, złego słowa jednak też nie usłyszysz, gdyż nie upatruję się błędów w tego typu postępowaniu wierszo-twórczym.

Muszę przyznać, że zacząłeś z polotem, odczułam pewną prozaizację, może to ze względu na opisowość, może ze względu na składnię, jednak wyszła u Ciebie bardzo zgrabnie i naturalnie. Tak czy owak zaintrygowałeś mnie pierwszym wersem na tyle, że zapragnęłam doczytać do końca. Kolejny wers w duchu pierwszego, dwa następne poprawne, jednak już bez tego "wow". Druga strofa z jednej strony zalewa masą informacji, lecz tak naprawdę niewiele się z niej dowiadujemy; jest zaczątkiem tego, co ukazujesz w następnej, jednak jeszcze bez tej otwartości. Trzecia zdecydowanie uśmiecha się do nas złowieszczo, bardzo dobra metafora "smród wyszedł grymasem na mych ustach"; nie mogło zabraknąć i trupizmu. Końcówka, ta-dam! rozwiązanie zagadki myśli podmiotu - i tak może wydawać się zbyt banalna, oczywista, prosta, "wszystko na tacy", ale może być tu również apogeum psychopatycznego spojrzenia na sprawę zabójstwa, lekceważącego podejścia do niego, pokrzywienia psychiki podmiotu, rozkoszującego się owymi myślami. Trzeba przyznać, wyszło naprawdę mrocznie. Środki na poziomie, koncept i wykonanie, wszystko bardzo ładnie. No to masz ode mnie 5.