Egoiści

Nie powinno mnie tej nocy nic, zupełnie nic rozpraszać, ale myślę, że moje zamiłowanie do poezji jest wystarczającą wymówką dla rozproszenia. Czytałam Twój poprzedni wiersz - "Wiolonczelistka". Nie, nie spodobał mi się jako całość - spójna i przejrzysta. Twoje wiersze nie mają takich między strofoidami cieniutkich niteczek, które scalają utwór w całość. To duży minus. Strofy, jako autonomiczne, samodzielne części mogą funkcjonować tylko, gdy je cytujemy. Tutaj wywołałaś nieprzyjemne wrażenie, jakbyś chciała w jednym temacie zawrzeć wiele motywów. Przedobrzyłaś. Chodzi mi przede wszystkim o strofę drugą. Zakończenie jest spłycone, dociągnięte na siłę do mety. No, dobrze. NIEBO ono może w pewien sposób scala i wiąże treści, a z drugiej... Twoja poezja intryguje mnie, jako czytelnika. Czuję, że masz potencjał, czuję, że jest inna. Jakbyś chciała przede wszystkim zasygnalizować, że opowiesz coś prawdziwego i z dystansu. A jednak z uczuciem. Bo nie, nie zarzucę Ci wtórności. Umiesz pracować ze swoją wyobraźnią. I to się liczy. Jednak spójność, płynne przejścia między tymi cząstkami intonacyjno-składniowymi muszą być. Lubię bez oceny, tym bardziej, że jeszcze nie znam dobrze Twojej twórczości :)

Użytkownik ocenił pracę na 4
"Jestem zakochany i tylko to mnie obchodzi" - tak można według mnie określić motyw Twojego utworu. Coś w tym jest. Może to mieć różne skutki dla otoczenia. Świadomość egoizmu tego pewnie też nie zmieni ;]

Nie podoba mi siÄ™ pierwsza strofa.
Po opisie krajobrazu jest zwracasz się od razu w 2. osobie l. poj. Nie lepiej zrobić osobną strofę? To mi zgrzyta.

Twoja wyobraźnia i metafory na plus ;)