Ecce Homo

balansowałam na skrajach
dobrego i złego humoru
dopasowujÄ…c minÄ™
w nieodpowiednim momencie

przekładałam z rąk do rąk
całego Ciebie
gubiÄ…c ciÄ™ przez palce
swoje oraz ludzi –
tych którzy podpisali pakt
z samą zazdrością

żyłam pobieżnie czytając
instrukcję obsługi życia

upadłam na twarz
mocno dostajÄ…c w kark
uderzeniem
które miało mnie wzmocnić

nadawałam się
tylko do umierania

ale modliłam się
by te najgorsze obawy
urzeczywistniły się –
co najwyżej w sennej tragedii
bez happy endu

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 06.06.2009r.

obrońca 08 05 2010 (21:39:54)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Bardzo dobry wiersz. Właśnie końcówka mi się bardzo podoba. Świetne ukazany motyw życia nieszczęśliwego. Wyczuwalna jest samotność podmiotu, która świadczy właśnie o tym nieciekawym życiu. Od początku do końca śledzi się losy podmiotu, chcąc dowiedzieć się zakończenia historii. To bardzo wciąga. Wiersz zasługuje na 6.

maszróm 06 06 2009 (23:38:12)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Dobre. Wiersz jest bardzo płynny, dobry do czytania; końcówka lekko za banalna. Za ten minus przy końcówce i lekką banalność oceniam niżej. Całość ma fajny wygłos - lekki, przewrotny, kojarzy mi się z kabaretem i kapeluszem. Dziwne skojarzenia mam.