Dzikość wtargnęła nam w usta

Jak było kiedyś?

Kiedyś cień rzucany nam pod nogi wskazywał szlak płonących gwiazd.
I było boso, tajemne mocem smagały batem krynicznych barw.

A mewa wrzała w uszach naszych, na fale niosła przasłania strach.
Wiedziała niema, wzbita w nadziei, że ujrzy zachód nim minie czas.
A w nas leciało serce wspólne na wieści dobre z dalekich mórz.
Choć nikt nie patrzył, nam się zdawało, że w sedno świata wbijemy nóż.
I złamał czas ten chrustu kształt, zniewolił w sidłach korony drzew.
Byliśmy nadzy- ubrano nas.
Niewinni- splunięto nam w twarz.
Gdy kiedyś wilk wzywał do flar, zębami zbrojni pruliśmy grzech.
Gdy kobra z sykiem uniosła wzrok, w baczności czujni wstrzymaliśmy dech.
Potem ląd skurczył się do stóp. Brodziliśmy z wrzawą przepastni w lęk.
I łańcuch dłoni przerwał się, porwano serce na inny brzeg.
I zniknął dzień, zniknęły sny. W przestworza wzbiły się dusze.
Powędrowały tam, gdzie my od dawna nie byliśmy dłużej.
I każdy sam, i każdy wraz, wraz z sobą i swoim trupem.
Więc nie ma braw, nie ma już nas. Demony drwią dziś w triumfie.

Więc pytam po co grzmiały skry, po co kaniony wzbite?
I w jakim celu ktoś nas tchnął, dlaczego zadrwił sobie?
Choć wiedział dobrze stary wiatr, gdzie znosi tę szalupę.
Choć dawno temu leśny świat pozbawił ludzi złudzeń.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 28.01.2012r.

Faun 30 01 2012 (17:33:38)

Użytkownik ocenił pracę na 5
"Choć wiedział dobrze stary wiatr, gdzie znosi tę szalupę.
Choć dawno temu leśny świat pozbawił ludzi złudzeń."

Ten fragment brzmi po prostu niesamowicie i na tle całości jest chyba kluczowy, całościowo spiętrzający. Genialne zakończenie.

Całość zresztą brzmi jak inna innowacyjna forma wdrożenia w czytelniczy umysł nowych poszlak rzeczywistości na tle poetyckim. I nawet nie rani myślowo forma, w której raz bodajże zgubiłaś rym, zresztą biorąc pod uwagę wersyfikację, te rymy jedynie przypominają o roli wiersza, o której to roli nie pamięta się w trakcie czytania.

Roznieca ramy wyobraźni sposób w jaki rozciągasz wersy. Ktoś mógłby powiedzieć, że jedynie szukasz marnego efektu estetycznego, a tymczasem okazuje się, że tutaj każde słowo, każdy symbol ma swoje uzasadnione w sposób racjonalny istnienie.

Praca jest chyba ponad mną, dlatego każde kolejne zdanie w komentarzu byłoby zbędne, bardziej odpowiednie jest spożywanie jej w milczeniu i bez mlaskania ;)