Dziękuje

Błękitne niebo wisi nad głowami
wokoło cisza, czasem ptak zakwili
a my we dwoje idziemy powoli
patrząc jak się w górze promyk z chmurką tuli.

Nas też łączy ciepło, może nieco inne,
bo latem zrodzone przy nadmorskiej toni.
Patrzę w Twe oczy, jak morze błękitne
i czuję Twą dłoń małą w mej stęsknionej dłoni

Nauczyłem się mówić do Ciebie,
gdy mi wieczory swoje dawałaś
i jak dziecko w drewnianej kolebie
chcę ze szczęścia krzyczeć i śmiać się naraz.

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 26.01.2009r.

skandalistka 27 01 2009 (12:46:32)

Zgadzam się z Astralą. Ostatnią zwrotkę pisałaś już bez weny, co? ;p 4. (Z plusem?)

m. r. vesper 27 01 2009 (11:04:18)

ładnie, podoba mi się ;] oczywiście 5

Åšledzik15 26 01 2009 (20:37:43)

A mi się podobają wszystkie trzy zwrotki. Widać, że wiersz pisany z doświadczeń :)

Astralka 26 01 2009 (20:02:30)

Dwie pierwsze naprawdę mi się podobają i trafiają do mnie, natomiast ostatnią zawaliłaś trochę. Zepsułaś. Wybija z rytmu, jest zbyt banalna i jakoś, nie za bardzo mi pasuje do wcześniejszych. Hmm, może cztery?