[Dwa] słowa, które rozbudzą [serca] {uśpione} jak niewyraźne {marzenia}

Kim [jesteÅ›],
że {trwam} nad [wspaniałym] twym słowem?
{Wciąż} nazywam cię,
[twórcą] życia sklejonego z [marzeń].
{Uparcie} zbieram wiersze
pełne nadziei na jutro.

Pozwoliłeś wyjść [zamkniętym] myślom,
a one {przy} tobie wzlatywały pod niebo,
pomimo {woskowej} bramy,
budowanej przez nienawiść.

[W] całkowitą ciemność,
wnosiłeś {świecy} {płomień}
i leczyłeś z pustych [snów].
Gdy trzeba było {już} wybierać,
tylko pomiędzy nieznanym,
wracałeś ze swym piórem,
jeszcze nie tak {dawno},
do przeszłości zapisanej w [błękitach].

[Kiedyś] {zgasł} płomyk uśpienia,
{a} ja obudziłam się, by żyć dla Niego.
Po raz kolejny [otworzę] Księgę Życia,
bo {nadzieja} wydrążyła nową ścieżkę.

Zjawa podstępu {przepadła}
{jak} koralik w gęstej trawie.
Wciąż wydaje się,
że [te] zdania utkała lekka {mgła},
a [potężne] słowa,
wbiły się w nie tak delikatnie,
by nie uszkodzić
szlachetnych [drzwi] prawdy.

Minęło tyle czasu,
{lecz} {ja} {nadal} odnajdujÄ™ w tobie
natchnienie Stwórcy.
{Czekam} {na} myśl,
by potem zatopić się w niej
jak żywy {ogień} w lodowym pałacu.

Widzę światło {czyjegoś} tchnienia,
wezmÄ™ je przytulÄ™ do {serca},
by wspominało cię
i dziękowało za dar,
{który} zapisał twe imię w pamięci.

Podniosę rękę i przeciągnę palcem
po kolejnych wersach,
[poproszę] o mądrość,
która {rozjaśni} każde słowo,
dopilnuję, [abyś] otrzymał następców,
znających piękną myśl.

Gdybyś [namalował] {ten} poetyczny pejzaż,
nadal byłby w nim {mrok},
bo [rzeczywistość] wciąż straszy
{i} zamyka drogÄ™ do wiary,
nakreślonej [kredką] wieczności,
na której kiedyś ludzkość {zapali}
znak [przyjaźni] z Nim.

Kombinacja twych [dwóch] myśli,
potrafi stworzyć {knot} do świeczki z [serc].
Sprawię, że żaden szlachetny wiersz,
nie będzie {uśpiony}, panie Twardowski!

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 10.08.2010r.

Joanna Janina 19 08 2010 (19:28:16)

Dziękuję za miłe komentarze. Ten spójnik był. Nie wiem jak to się stało, że znikł, ale sądzę, że to już nie moja wina. I jeszcze jedno. Dlaczego druga połowa wiersza jest kursywą?

Fivex 15 08 2010 (10:45:33)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ojej, gdybym nie przeczytał dedykacji, pewnie cofnąłbym się i poszukał innego wiersza. A tak, proszę. Świetny pomysł. Fajna zabawa w szukanie kolejnych słów w odpowiednim nawiasie, składanie wiersza. Jak dla mnie wiersz bardzo udany. Bałem się, że skoro zastosowałaś jakiś trick, to pewnie przesłanie wiersza będzie denne i nic ciekawego w nim nie znajdę, a tu proszę -pozytywne zaskoczenie. Jestem jak najbardziej na tak, Gacek co prawda znalazł kilka błędów, podepnę się pod nie, ale drobne korekty i myślę, że wiersz będzie w sam raz. Tylko zastanawia mnie jedno: czy konieczne są aż trzy wiersze w jednym? To znaczy... Ten tekst główny i 2 poboczne? Nie wystarczyłby jeden? ;)
Ode mnie 5 z plusem.

MGryglicki 14 08 2010 (13:00:58)

Bardzo przyjemny koncept, nie trzeba do niego jednak wskazówki w dedykacji (jest to formalnym błędem bodajże?). Przyjemnie się czyta, proste słowa układają się gładko, lektura jest płynna, lekka; jednocześnie zmusza do skupienia, uwagi i myślenia w nieco inny sposób niż standardowa poezja (powiedzmy). W tym miejscu "wezmę je przytulę do {serca}," zabrakło mi znaku przestankowego/spójnika. Podoba mi się odniesienie do p. Twardowskiego, tylko że musisz sprecyzować: do ks. Twardowskiego czy do p. Twardowskiego z wiersza? Bo obydwaj jakoś tam w pracach różnorakich funkcjonują. Zdecydowanie lepsza praca niż "Koniec", wymaga jednak w/w poprawek. Może warto byłoby zadedykować pracę "panu Twardowskiemu" i "pomysłowemu przyjacielowi"? Jestem na "tak", aczkolwiek praca do przemyślenia dla autorki.