Dwa

Użytkownik ocenił pracę na 5
Przed chwilą czytałam twój wiersz „Trzy” i zastanawiałam się nad tytułem. Miałam pewną koncepcję, dlatego wyszukałam ten wiersz. I teraz jestem już jej pewna. Pomysł bardzo dobry. Bardzo podobają mi się wiersze, które autor lekko przykrył niewiadomą, a my możemy krok po kroczku ją poznawać, bo właśnie to sprawia przyjemność.

Króciutko o treści.
Jedno słowo, które spowodowało koniec świata. Koniec wewnętrznego świata podmiotu lirycznego. Bóg tego nie chciał, ze smutkiem i bólem sprowadził apokalipsę. Tak jednak musiało się stać, bo podmiot nie wysłuchał najważniejszej prośby Boga. Jest to kolejny koniec, bo co chwilę każdy z nas wielokrotnie łamie wolę Stwórcy.
Ale jeśli nasz bohater wypowiedział to imię będąc samotnym, nie mając się już do kogo zwrócić, to nie jest to do końca czynem złym. Podmiot jest jednak rozgoryczony, może nawet z nutką ironii przyznaje, że nie doszłoby do tego wszystkiego, gdyby żył z ludźmi. Nie powinien jednak być całkiem potępiony. Może w tych łzach kryje się choć zalążek przebaczenia.

I teraz sumując świetny tytuł, treść, plus kolejny wiersz - wszystko się już zgadza. Ocena - za całość i możliwość odkrywania tych zawoalowanych elementów.
Więc zostało jeszcze osiem. Może będziesz kontynuował ten cykl? Pozdrawiam.

Użytkownik ocenił pracę na 3
podpisuję się pod komentarzem MdR. nie ma co dużo mówić bo i praca krótka. jak na 3 w sam raz, ale mam nadzieję, że na przyszłość mierzysz wyżej.

Użytkownik ocenił pracę na 3
Dawied!

Podmiot liryczny wywołał z nieba samego Boga. I co? Obraz jak z filmu, nic nowego, absolutnie nudny wizerunek pospolitego wyobrażenia wielkiej burzy związanej z niewiarygodnym zjawiskiem. Łzy jako deszcz, no i na końcu samotność. Czego się tyczy ta samotność? Mam wrażenie wyrwania myśli z kontekstu. Na upartego mogłabym to zinterpretować, ale nie leży mi to. Całościowo nie wygląda to źle, napisałeś pracę poprawnie. To taki mój skromny komentarz. Przeciętnie, ode mnie 3.
Pozdrawiam, MdR :)