* * * (Duchy Przeszłości)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witaj,

Na początek chciałabym pochwalić Twoją pracę za dobre rymy. Starasz się, aby były one utworzone z wyrazów z różnych kategorii gramatycznych lub z wyrazów, które różnią się formą gramatyczną, na przykład tak jak w drugiej strofie ,,pluskiew-usnę''. Takie rymy dobrze prezentują się w wierszach.

Nie mam żadnych zastrzeżeń co do interpunkcji. Wszystko jest tak, jak powinno być. W Twojej pracy widzę przemyślaną koncepcję, którą można różnorako interpretować, wspaniałą treść, która od razu trafia do serca i poprawność stylistyczną.

Nie miałam wcześniej okazji czytać Twoich wierszy, ale na pewno w wolnym czasie przeczytam jeszcze któryś z nich, bo są tego warte.

Oceniam zdecydowanie na 6.

Pozdrawiam, Viva_El_Amor

Użytkownik ocenił pracę na 6
Szkoda, że nie ma klimatu smutny romantyzm, ponieważ Twój wiersz idealnie pasowałby do tej kategorii. Podobnie do swoich ostatnich prac wymyśliłem kategorię "potargane przez wiatr", ale to tylko taka mała prywatna dygresja. Przejdę do interpretacji ponieważ od tego tutaj jestem. Wiersz nie posiada tytułu, jest jednym z wielu nie tytularnych utworów, ale to dobrze, wychodzi to dla niego jak najbardziej na plus.

"Duchy Przeszłości,
Wasze groby to szafy.
Krzyżami - T-shirty,
wieńcami - krawaty."

Pierwsza zwrotka pokazuje nam jakby metaforyczne miejsce spoczynku duchów przeszłości. Ale czy duchy są tak na prawdę duchami, czy może w wierszu są to akurat wspomnienia osób powiązanych z ubraniami? Ciekawe porównania do typowych funeralnych przedmiotów, mówię tutaj o wersie 3 i 4.

"Opłakują Was rzewnie
hordy moli i pluskiew.
Od ich chrobotów
tej nocy nie usnę..."

Dobrze dobrany klimat wiersza. Kiedy się rozkroi prace emocje z niej wypływają. Tutaj dostrzec można całkowite zapomnienie. Jedynymi istotami żyjącymi jakie wspominają duchy to pluskwy, mole itp. Jednak w tej zwrotce pojawia się już ewidentnie podmiot liryczny, który słyszy skrzypienie starej szafy. P. liryczny jest świadkiem tego i pierwsza zwrotka moim zdanie jest jakby jego domysłem na temat chrobotów dobiegających z wnętrza szafy. Wkracza tutaj w świat własnej wyobraźni, która w większości przypadków tworzy duchy z szaf.

"A Wy śnić będziecie
wytrwale, zawile,
snem wiecznym, bezsennym,
jak w słońcu motyle."

Teraz wspomniane jest zachowanie i stan w jakim znajdują się duchy. Podmiot liryczny w tej zwrotce usytuował się wyżej, określił położenie swoje: "was nie ma, a jeśli jesteście to spać wiecznie będziecie. Ja żyję i jestem tutaj" mocny prosty przekaz. Dalej podmiot klasyfikuje stan psychiki swojej i duchów: "Ja śpię, a wy nie", krótko prosto i treściwie.

"Śpijcie spokojnie,
tak mocno, tak płytko.
Przywitajcie u siebie
mnie, zdrajcę. Byle szybko."

Tutaj następuje wyciszenie, spokojne zakończenie. Podkreślenie snu oksymoronem (jeśli takowym można nazwać tę sprzeczność, zawartą w 14 wersie), jakby uspokaja duchy na powitanie podmiotu lirycznego, który określił siebie mianem zdrajcy. Ostatecznym podsumowaniem wiersza jest to, że podmiot liryczny także stanie się jednym z duchów, które wspominane będą poprzez rzeczy materialne, rzeczy codziennego użytku.

Co do budowy wiersz jest 4x4 (napęd na cztery koła) czyli ma 4 zwrotki po 4 wersy. Regularna budowa, prawidłowa interpunkcja, praca treściwa z przekazem. Inni mogą się od Ciebie uczyć. Slava! Salem