Duchowy weksel

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jak dla mnie wiersz ponury, przygnębiający, ździebko cyniczny. Podmiot liryczny pragnie duszy, oczu osoby, do której się zwraca, gdyż jego własne nie przedstawiają już dla niego większej wartości, "wytarte na obrazie rzeczywistości" (podoba mi się), doświadczone przez, wcale nie takie kolorowe, życie. Słowo "cyrograf" kojarzy mi się jednoznacznie z paktami diabelskimi, co już od początku tworzy aurę mroczności. "a szkła zapełniły się sieciami nie swoich pająków" - czy to znaczy, że patrzysz na świat kreowany przez obcych ludzi, często brutalny i nieprzyjazny, albo może że to właśnie Ci ludzie przesłaniają Ci go nie-Twoimi pajęczynami? Samo słowo "sieć" kojarzy mi się bardzo z Internetem, ale nie wiem, czy to ma coś wspólnego z tą pracą ;p. Wracając do podmiotu lirycznego, w czwartej strofie pragnie on oddać z kolei swoje ręce, tak jakby chciał się ich pozbyć, zapomnieć, odciąć się od tego wszystkiego, co złego uczyniły. Pobrzmiewa mi takie zgorzknienie w ostatnich dwóch wersach nad gwiazdką. Ponadto zgrabnie zamknąłeś tę część wiersza w klamrę duszy, która powraca jak bumerang w Twojej pracy. Ostatnia strofa jest dla mnie takim spojrzeniem na wszystko z góry, podsumowaniem poczynań lirycznego ja. Środki są, przekaz, pomysł, klimat też, ładne słownictwo, poprawna budowa, dobry tytuł. Nawet nie mam się do czego przyczepić ;/ ;p. Chyba będę zmuszona zrewanżować się jakąś miłą ocenką. Z plusikiem ;)