Drewniana herbata

Mam ochotę rozbić Twój wiersz na części pierwsze, przy czym bardziej wtrącić swoje pięć groszy i jeszcze garść uczuć, niż być obiektywną. Więc pod koniec zastanowimy się, co zrobić z moim komentarzem. A teraz do.. od początku.

Pierwsza strofa jest niesamowita, jest moja ulubiona, tak samo jak druga, jest w niej cały ten smutek, który kocham u Ciebie, to rzucanie słów "ot tak", które sprawia, że momentalnie się wzruszam, że mam ochotę Cie przytulić. To wszystko jest tak bardzo prawdziwe, że aż się oczy pocą. Trzecia niby-strofa jest na wykrzywienie kącików ust trochę do góry, w grymasie słodkim.

Druga część pod pierwszą gwiazdką jest.. mistyczna. Ale trzeba się w nią wsłuchać. Wczuć w milczenie poezji krakowskiej, gdy podmiotowi tak daleko do włości króla Kraka, włości ukochanego. Trzecia część (poćwiartowałam Ci ten wiersz ;p) - ta druga jej mała strofka nie pasuje mi, nie w Twoim stylu, mimo inwersji umiłowanej, a pierwsza mm ma w sobie powab, delikatność, czar, jednak to wszystko jedynie odświeżone i to czuć i źle się z tym czuję.

Zaś ostatnia część w swej rozrzutności jest nieśmiała, zasmucająca, bezbronna! Tego słowa mi brakowało. Rozczłonkowuje swą bezradnością. I znów Twój smutek, ale inny od tego na początku, bardziej przenikliwy, płaczliwy.

Tytuł.. drewno kojarzy mi się z ciepłem, z góralskimi domkami i kominkami, podobnie herbata, jednak zestawienie obu tych słów razem tworzy przedziwną metaforą, działającą bezpośrednio na zmysły nim jeszcze umysł zdąży ją ogarnąć. I taką herbatą może być jedynie ta pijana przy słuchaniu ballad jazzowo-bluesowych w samotne, tęskne wieczory. I to drewno nie jest tu dla mnie sztywne, "drewniane", a potrzebujące ciepła. Tak jak podmiot (ale drętwo zabrzmiało ;p).

Może nie powinnam go oceniać, tym bardziej że nawet nie wiem jak, ale myślę, że śmiało mogę go wypuścić na światło dzienne z naszej panelowej szuflady ;)