Dorosłe życie

Gdy byłam małą dziewczynką
zawsze mnie upominałaś
nie chodź tą drogą kochanie,
bo sobie kolanka pozbijasz.
Słuchałam Cię pilnie,
z uśmiechem na twarzy
po trawce tylko biegałam.
Ileż ufności me serce miało,
jak bardzo wierzyłam Tobie.
Dziś dorosłymi chodzę drogami
na których duże wyboje,
szorstkie kamienie serce kaleczÄ…,
ale to życie moje.
Gdy czasem padam, nie czuje bólu,
podnoszÄ™ siÄ™ i idÄ™ dalej.
Przed wszystkim mnie ustrzec umiałaś
Świat byś w ramionach zmieściła,
lecz czemu nie powiedziałaś,
że ludzie tak ranić mogą?




(Czerwiec 2007)

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 27.01.2009r.

m. r. vesper 27 01 2009 (17:53:10)

nie wiem.. nie podobają mi się zdrobnienia, ale temat niezły. coś koło 3

Ilveran 27 01 2009 (16:13:58)

Przeczytałam narazie jakieś pięć twoich wierszy i jak dotąd ten jest najlepszy. Nie jest tak strasznie banalny jak inne. Coś w sobie ma... Ale i tak nie powala.