Dom bez słów

Użytkownik ocenił pracę na 4
Wiersz bardzo dosłowny, stosujesz zabiegi poetyckie, które sprawiają, że praktycznie czuję się jakbym była we wnętrzu wiersza i to wszystko czuję. To bardzo ciekawe, bo rzadko tak miewam. Twoje określenia są ciekawe, dość eksperymentalne, ale moim zdaniem każdy wiersz w tym samym stylu, krótko mówiąc na to samo kopyto trochę. od środka suche powietrze drażni płuca” – boskie, jeden z najlepszych cytatów z wiersza. chromolona cisza” jest też bardzo mięsistym epitetem :D Podmiot liryczny siedzi w mieszkaniu, analizuje każdy jego cal, każdy fragment, zagłębia się w jego zapach, smak, mówiąc metaforycznie. Jego wyobraźnia jest bardzo pobudzona, pisze dość uczuciowo. Mam wrazenie, że podmiot liryczny ma siedzenia w mieszkaniu stanowczo dosyć. Czuje się trochę jak w klatce, wygląda przez okno, widzi deszcz i odczuwa brak deszczowego smaku w ustach, brak wilgotnego powietrza w płucach. Brakuje mu nowatorskich filmów, towarzystwa zapewne także. Szuka ludzi, szuka świeżości. Wiersz jest pięknym opisem samotni. Bardzo mi się podoba to, w jaki sposób potrafisz określać rzeczy i sterować ludzką wyobraźnią. Wiem, że potrafisz władać słowem dobrze, a ten wiersz, pomimo, że naprawdę jest bardzo dobry, to mnie nie powalił. Wiem, na co cię stać.