Dobre, bo polskie

WychodzÄ… zza nieokrzesanych drzew
urodziwie wyglÄ…dajÄ…ce czekolady
ciał. Wędrują po ulicach zniewieściałych
rodaków szukając ofiary
na upojne chwile.
Rozpalają ognisko zmysłów
mężczyzn.

Kuse spódniczki i żyrafowe nogi-
zaczyna buchać
pod skórą mojej osoby.
Falujące włosy i niebieskie oczy-
aż wrzy pode mną, czekam
kiedy zagwiżdże czajnik.
Jędrna sylwetka wbija oczy do ciał,
jak ostre gwoździe do desek.
Chciałoby się czuć,
ich smak na swoich ustach.

Ta rzecz właściwa dla mnie
jest nie na miejscu.
Zaciągam ręczny
na śliskiej nawierzchni,
muszę wyhamować...

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 03.08.2009r.

seska 03 08 2009 (10:53:13)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Cóż, odwołując sie do wypowiedzi pewnej polskiej gwiazdki: mój stosunek do twojego wiersza jest ambiwalentny :), tyle że ja znam znaczenie tego słowa, ona już chyba nie bardzo :P, ale nie o tym teraz. Początek owszem całkiem niezły. Do połowy wiersz czytało sie bardzo dobrze, mimo zachwiań interpunkcyjnych (w pierwsza strofa cierpi na niedosyt przecinków). Potem jakby przestało Ci zależeć na wciagnięciu czytelnika w wiersz i po prostu skończyłeś trochę na niczym i bez powodu. Zastanowiłabym sie na tytułem oraz klasyfikacją wiersza. Pozdrawiam, cztery z minusem.