Dobranoc

Użytkownik ocenił pracę na 6
Zgadzam sięz ironiczną!

Użytkownik ocenił pracę na 6
Lubię tajemnice, a w twoim wierszu znalazłam ich wiele. Teraz je rozszyfrowuję, rozkoszując się ich smakiem, który powoli rozchodzi się po umyśle, po czym trafia prosto w serce...
Dziewczyna nie chce pomocy, rozpamiętuje ciężkie chwile, które zapewne mocno zapadły jej w umysł i serce.
Nie pomogły próby zapomnienia złych chwil; zawiodły. Koniec końców, dziewczyna poddaje się. Jedynym pocieszeniem jest wiatr, który, jak mi się zdaje, próbował wlać w nią jeszcze trochę otuchy, pocieszenia, chęci do życia...
Nie udało mu się, dziewczyna nie zdążyła nawet pożegnać się z nocą.
Podobają mi się twoje określenia, widzę w tobie oryginalność, co mnie bardzo cieszy, bo nieraz zdarzają się powtarzane schematy, tak zwane odgrzewane kotlety. Ty się ich wyrzekłaś, co się niezmiernie chwali.
Jestem otumaniona tymi słowami:

'usta niczym stopiony metal
wycierały zgorzkniałe słowa
nie pomogły ulubione krople deszczu

na sukience'

Bardzo ciekawy zabieg, taki samotny wers...
Za całokształt sześć plus, ponieważ jesteś pierwszą osobą, która, dla mnie, pisała najpiękniej o śmierci.