Do nieznanej mi kobiety

Użytkownik ocenił pracę na 6
Droga sesko,

z niesamowitą siłą emocji uderzyła we mnie pierwsza strofa Twojego wiersza. Wyłania się z niej obraz kobiety pełnej podwójnego załamania, podwójnej wewnętrznej rozpaczy. Skąd to? Po pierwsze przeżywa krzywdy wyrządzone jej przez kobietę, do której się zwraca. Po drugie - to, że nie jest, nie potrafi, nie może(?) swoim zachowaniem pokazać, co o niej myśli. Tak zwane sztuczne uprzejmości, jakich jest pełen nasz świat.

Dalej jednak podmiot liryczny odsłania część swojego rozgoryczenia, choć co prawda w sposób delikatny, subtelny.

"Wciąż wyczekuję tego deszczu
który zrosi jałowe jego piersi
zmyje z warg jego twoje pocałunki
tego wiatru który w miejsce twoje wstawi mnie
i oczyści jego włosy i oczy z piasku

Choć plemię mi podległe już zbiera się do wyjścia
szałasy złożone i stada gotowe do wymarszu
ja dziś jestem szamanką tańczącą w transie
i błagającą go o wypuszczenie życiodajnych soków"

Te dwie strofy są przepiękne. Pełne ekspresji i złożoną metaforycznością odrywające od tego świata tak mocno, że pochłania się je bez reszty.

W końcu: strofa ostatnia. Pełna wyważenia, a mocno atakująca - dokładnie jak na kobietę-damę(!) przystało - w całym swoim wyważeniu atakuje najbardziej.

Co mnie w Twoim wierszu zastanawia, to tytuł. Oczywiście kojarzy się jednoznacznie z wizją jakiejś nieznanej kobiety, która przychodzi i odbiera to, co nasze, co nam tak bliskie i znane. I uderza, uderza mocno - bo tak się często dzieje...

Pozdrawiam CiÄ™ serdecznie,
Astralka

Użytkownik ocenił pracę na 6
Internet zdublował komentarz i zapomniałem opinii.
Jest jeden błąd w komentarzu - nowicjusz jestem.

Tytuł mówi mi, że wiersz jest formą listu kobiety do kobiety,
Wskazuje na to pierwsza strofa, gdzie podmiot zwraca siÄ™
bezpośrednio i jest ona pełna nagromadzonej goryczy.
Zawsze pozostaje tęsknota za czymś(kimś)utraconym.
W drugiej mamy kontynuację, lecz jest formą żalu za utraconym.
Myślę, że chodzi o mężczyznę.
Trzecia jest formą tęsknoty, przewija się troska o utracone
i słowa"a on mógł być jedyni i dla mnie i dla ciebie", sugerują, że jest to ktoś najdroższy.Podmiot mówi, że szczęściem w miłości nie można się dzielić z kimś drugim.
W następnej tęsknota się pogłębia, jest nawet formą pragnienia"zmyje z warg jego twoje pocałunki". Jest też formą zazdrości, niestety, zawsze to przeżywamy przy utracie
czegoś(kogoś)najdroższego. Jest nawet mowa o łzach i powrocie upragnionego.
Następna jest jakby groźby i odwetu.
List zamyka olbrzymia troska o utracone,połączona z nadzieją
na odzyskanie. Tak jest w życiu, zawsze wierzymy i utrzymuje nas ta nadzieja.
Piękny wiersz, nasączony żalem, tęsknotą, bólem i miłością.
Tak go odczytałem:)pozdrawiam.