Do Ciebie

wpatrzony w swój Krzyż
wieki mijajÄ…
boję się podejść
czekasz na mnie już wisząc

przepraszam za człowieczy strach
własnej Duszy nie słucham
spycham odpowiedzialność
a Ty Panie
czekasz

drzewem się stałem
korzenie moje grzech poznały
tak trudno poderwać się do nieba


zacznę podążać za Tobą
jeśli za późno nie będzie, przeproszę


wpatrzony w swój Krzyż
który rośnie i rośnie
nabieram odwagi w przyjaznych słowach
jestem tym, który kradnie i mnoży uśmiechy


pragnę być tym
który na Twój widok zasłuży

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 17.01.2012r.

Astralka 22 01 2012 (11:42:35)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Wojtex,

szczerze mówiąc nie bardzo "gra" mi Twój wiersz. Z jednej strony mamy tu parę metafor, pozbawiony jest rażących banałów... A z drugiej strony dużo, za dużo tu dosłowności. Sama nie przepadam za poezją religijną - poza twórczością ks. Jana Twardowskiego. Podobają mi się jedynie druga i trzecia cząstka. Pierwsza cząstka jest niepoprawna, niejasna (nie rozumiem połączenia pierwszego wersu z następnymi).

Popracuj nad swoją twórczością. Szlifuj.

Pozdrawiam serdecznie,
Astralka