Divide et impera

Użytkownik ocenił pracę na 4
W przypadku tego wiersza czuć lekko dekoncentrującą monotonię w każdej strofie. Mimo wszystko jest w tym wszystkim sens i szkielet całości został zachowany. Druga strofa w pewnym sensie razi oczywistością, niczym nie zaskakuje, a w pewnym czuć w niej świeżość opisania. Na zauważenie zasługuje również harmonia. Styl nieco drażni, jest w moim mniemaniu suchy, mało dynamiczny i sprowadza się do bezemocjonalnego opisu i ten brak z jednej strony wskazuje na dojrzałość podmiotu, a drugiej(co negatywne) świadczy o niskim poziomie zainteresowania otoczeniem, które go wychowuje, a przynajmniej tak to odczytuję z utworu. Całość infantylna nie jest, od przeciętności również odstaje, jednak brakuje w niej zaskoczenia, zachwytu i kunsztu. Brakuje takiego artyzmu, łamiącego zasady, ja w tym widzę nagminny formalizm w opisywaniu wąskiej struktury wyobraźni, co paradoksalne. Jak to mówią niektórzy marnym slangiem, zabrakło tego czegoś, jakiegoś akcentu, kropki na "i".