Diogenes

Szukam człowieka wśród ludzi masy, wśród stu sprawiedliwych
z jaśniejącym światłem w ręku, środek dnia przemierzam.
Na przekór biedzie, lampa zawsze ma być czysta, a odbicia
rzucają się same wśród kobiet, mężczyzn, dzieci patrzących z pogardą.

W tej oto szybce widniał raz sam Aleksander Wielki, czyżby człowiek
z miedzianej blaszki powyżej i z koreczka od oliwy nie był szczęśliwy?
Bo tak naprawdę nie sztuką jest znaleźć kandydata lecz szukać,
a znalezienie rozwiązuje cały problem i spacza smak szukania.

Wiem, że nie znajdę, wychylając się z beczki, jak z pancerza
Ja, szalony Sokrates przełamuję się lub spadam,
a przecież głębiej się nie da upaść, zniweczony trud wspinaczki
zostaję, siadam

oburzony bezsilnością umarłych, cyniczny,
Ja, pisarz nowej ery lecz tych samych czasów.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 02.08.2009r.

jazzu 02 08 2009 (23:33:18)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ładnie przestawiona historia Diogenesa i jego filozofii - cynizmu. Zawarłeś ogólniki z jego życia - mieszkaniec beczki, szukał ze świecą w dzień, spotkał Aleksandra Wielkiego szydząc z jego oferty. Wszystko dobrze, ale jakoś interpunkcja mi przeszkadza, lepiej byłoby bez niej - wg mnie.