Dialog z półcienia pleciony

Użytkownik ocenił pracę na 6
nie będę się rozwodziła, bo nie po to piszę. chcę tylko powiedzieć, że nie jesteś w stanie sobie wyobrazić ile emocji wywołał we mnie ten wiersz. dziękuję. już nie mogę doczekać się kiedy wrócisz. pusto tu.

Użytkownik ocenił pracę na 6
w ukłonem kupiłabym i ciągle czytała tomik Twojej twórczości. Masz talent, którego bez grzechu można pozazdrościć.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Stało się i znalazłem chwilę w tej cholernej walce o kontrakt na następny rok (studia mundial):) Już sam tytuł wskazuje na to, że półcień nie będzie oznaczać widzenia wszystkiego w ciemnych barwach, tylko jak przez mgłę - na szaro-biało. Cóż cały wiersz opiewa w smutek, melancholię i pewną konieczność postanowień jak wskazuje koniec - by przeżyć. Podmiot opowiada o swoich przeżyciach związanych z drugą osobą i o tym, co wtedy było ważne. Pod koniec pada stwierdzenie, że należało sprzedać, puścić w obieg, było to konieczne do przeżycia - hm toksyczna miłość? Do budowy nie mam co się zbytnio czepiać, jedynie między "zmysły" a "czas" postawiłbym jakiś spójnik. Cóż w moich zmęczonych oczach zasługuje na 6, bo nie widzę przeszkód, by nie dać.