Deptak policzków

Użytkownik ocenił pracę na 4
Kolejny twój utwór, który mam przyjemność oceniać. Przyjemność spowodowana bardzo dobrymi środkami stylistycznymi i nutą zamyślenia - charakterystyczne w stylu twoim, stylu doskonalącym się ciągle.

W tym jednak utworze, który jest wcale niezły zostałem przelany kroplą, która przebrała miarę "wyważenia" (bez żadnych złośliwości). Już tłumaczę, ostatnio komuś pisałem podobny komentarz...

Po prostu dosłownie w każdym wersie widać jakąś metaforę, ukryte znaczenie; w pewnej chwili czytelnik troszkę zaczyna się gubić w tym co czyta.
Nie do końca mogłem wejść w tę pracę, bo zbyt dużo mojej uwagi było skupionej na samym w sobie 'tłumaczeniu wszystkiego'.

Witasz deptakiem policzków - podoba mi się tytuł.
Witasz gwiezdnym szronem i mżawką...to wszystko w przybliżonym obrazie zacieśnia linie papilarne.
Witasz bliskością.

W dalszych strofach widzę wojnę spowodowaną łgarstwem i kłamstwem. Dwuosobową wojnę kobieta-facet.
Potłuczone, skapitulowane inicjały chcą uświadomić czytelnikowi złość podmiotu lirycznego...
Następnie złość stopniowo wzrasta, widzimy rozognione powieki, ścięcie pochodni dorosłości. Może wtedy kobieta, w takich 'momentach' staje się po prostu małą dziewczynką...

Kolejna strofa obrazuje mi rozstanie z rozsądku. Przed niebezpiecznym zakolem kłamstwa dwójka osób po prostu sobie "podziękowała"... Odmienność jest wtedy za mgłą realizmu i trzeźwego myślenia.
Dedukcja sprawdza się dalej, gdy bohaterka stara się tuszować ową obłudę i zakłamanie, moralność...istny upadek w moralność.

Dżungla słów, to co z niej wychodzi zapisuje się na wargowej linii...

Dalej mamy bezpośredni zwrot do tego, z kim wymyślona przeze mnie bitwa ma miejsce...
słyszymy szelest, kołatanie rozumu. Porównany zostaje do komory gazowej, na pewno musi to być coś bardzo złego, złe myśli.

Zauroczenie pryska, myśli i logiczne myślenie biorą górę. Próg bezsenności mi się spodobał.

Częstujmy się brzmi dość tajemniczo, daje czytelnikowi do myślenia. Częstujmy się sobą, albo i kontrastowo częstujmy się brakiem siebie.

Ja poczęstowałem się z przyjemnością twoją pracą, jednak moim zdaniem jest ona troszkę zbyt skomplikowana dla potencjalnego czytelnika. Stawiam, że pisana pod atakiem emocji... jest jednak bezbłędnie, w twoim stylu. Dziś czwórka ode mnie, powyżej przeciętnej głównie za charakterystyczne dla ciebie środki stylistyczne i głębię, jaką mogłem odkryć w wierszu.
Salut!