Demiurg bez idei

wybijam wybawienia
na ośnieżonych rzęsach ościennych oczodołów
*
chciałabym ujrzeć twoje czary
napełnione goryczą z herbacianych fusów
będziemy wróżyli w różnych porach dnia

na karty spływać będą kolory
inkaustu naszych retrospekcji
mowosprawca zadba o mojÄ…
dusze durszlakiem wyławianą
z gotującej się śmierci
*
potrzebny mi papieros
bo fotograficzny papier
rosista łuna przygniotła
dymem będziesz go suszył
a ja groty wyciÄ…gnÄ™ z kieszeni
bo nie możemy lec pod jednym niebem

i stoły i krzesła i fotel bujany
rozstawiÄ… nogi na znak protestu
tliło się będzie i powietrze i ściany
i krople deszczu spłoną
*
wydam na świat krocie
zarobione na nielegalnych słowach
wydobędę zaszmery z jaskiń
ponadziemnych

a gdy już skończę
zapukam ci w zęby

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 14.09.2010r.

jazzu 16 09 2010 (21:42:26)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz przedstawia abstrakcyjny obraz, kiedy świat otaczający podmiot liryczny zmienia się, wszystko związane jest z ogniem, wewnętrznym ogniem podmiotu, bądź osoby opisywanej. Utwór złożony z paru części i każda ukazuje świat i sytuację liryczną w inny sposób, jakby czytelnik miał do czynienia z kilkoma płaszczyznami przekazu i kilkoma przestrzeniami dotyczącymi podmiotu. Mi się to podoba, szczególnie końcówka z pukaniem w zęby:) Zróżnicowana budowa, ciekawy przekaz, jednak dla mnie tym razem jest na 5:)