Dajnadzieja

Nawet kiedy w rękach aż za nadto
myśli kłębiących się obficie,
dlaczego mnie opuszczasz, nadziejo?
Dlaczego opuszczasz w niedosycie?

Każdego dnia bolączki obfite
codzienność jak sępy wyjadają,
drży dusza w niewoli niesamowitej,
z głodu umysłu powieki opadają.

Nadzieja marna tańczy na horyzoncie
odrodzona, nasycona umysłów popiołem,
puchem jej ciała staje się słońce,
po przeistoczeniu ona aniołem.

Dlaczego nadzieja odchodzi w potrzebie?
Gdy prawdy strumień zarasta nieprawda,
gdy w lustrze twarzy widzi siebie
ucieka, boi siÄ™ i basta.

Co jakiÅ› czas wraca natomiast
przybywa z chmur pluszowym splotem,
wtedy dostaje skrzydła bojaźń
i odlatuje z wielkim polotem.

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 30.05.2009r.

takalama 30 05 2009 (21:15:43)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Porównania jak już wcześniej napisano są bardzo dobre, jednak wszytko zburzyło mi, to, ze to wiersz rymowany. Zazwyczaj są one mniej ambitne, i sądzę, ze gdyby ten był bez nich byłby na lepszym poziomie. jednak i tak ten poziom jest i to dosyć wysoki. Ten wiersz kwalifikuję się pod lepsze :) Dlatego dam 5 mimo rymów ;)

Dawied 30 05 2009 (21:07:59)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Kilka naprawdę świetnych metafor i porównań. Rytm w miarę porządku, rymy dość chaotyczne, chwilami wydawały się naciągane, jak na przykład w finale. Apostrofa do nadziei byłaby ok, ale trochę sama jej kreacja wydała mi się naiwna, lekko przesłodzona? Np. dlaczego nadzieja odchodzi w potrzebie - bardzo takie ogólnikowe, mało refleksyjne pytanie, za mało dosadne, a jednocześnie trochę takie sloganowe - w końcu mówi się, że nadzieja umiera ostatnia? Może bardziej chodzi o niespełnienie niż samą nadzieję? To natomiast nie potrzebne wtrącone do całości - nie pasuje w tym miejscu. Kurcze ogólnie wydźwięk dla mnie jako całości jedynie dobry tym razem.