Czy to pan, Panie?

Użytkownik ocenił pracę na 5
Drogi Panie, mnie się Pana utwór po paru odczytach bardzo, Drogi Panie spodobał!

Co widzę bezpośrednio. Zwrot do zwykłego, szarego, przeciętnego, biurowego urzędniczka.
Czasami tacy właśnie robią z siebie największe paniska, a w gruncie rzeczy wykonują zawód - z którego kompletnie nie czują jakiejkolwiek satysfakcji.
Świetna ironia na całej długości pracy podkreśla dystans do zabawy słowem, lekkiej rzekłbym drwiny z owego "Pana".

Od samego początku opisujesz bohatera twojego wiersza. Widzimy zamkniętego w sidłach kariery faceta, który nic oprócz zarabiania pieniędzy przed papierkami z życia nie wyciąga. To smutne, ale zarazem ironiczne. Nie pasują do niego wykantkowane spodnie i nowiutki krawat.

Ów pan chce ŻYĆ. Chce walczyć, poznawać świat, rzucić wszystko i porwać się na życie ze ściśniętymi pięściami. Chce czuć rozkosz, chce biegać nago po polanie - chce być wolny...

...nie pozwala mu na to jednak jego własna wola, jego wykreowany cierń, który rani go z dnia na dzień. Jego wola sprawiła jego katusze.

Niewidzialne więzienie rutyny zamyka go codziennie w klatce "tego samego" - staje się cieniem, cieniem człowieka. Znudzonym życiem, zgarbionym biurokratą...
Nie trzyma w rękach rozkoszy życia, a przepoconą myszkę.

Bardzo dobra forma pracy, o świetnych dość humorystycznych wstawkach wspominałem. Wybierasz jednak klimat negatywny - i bardzo dobrze!

Podobało mi się, nic więcej nie muszę dodawać, podobało nawet bardzo.
+5!