Człowiek

narodziłem się z prochów wszechświata
nieświadom daru jaki mi dano już na początku
całkiem bezbronny uczyłem się jak żyć

kiedy podawałeś mi rękę
łatwiej było stawiać niestabilne kroki
przy tobie uczyłem się
tego wszystkiego co miało mnie uchronić
przed złem dni na zewnątrz raju

kiedy nauczyłem się samodzielności
powoli zacząłem podejmować niezależne wybory
odkryłem pojęcie wolności

zrodziła się we mnie niewdzięczność
kiedy posmakowałem zakazanych owoców
z każdym dniem gdy stawiałem nowe
pewniejsze kroki
coraz bardziej samodzielne i śmielsze

dojrzałem na tyle
by pozbyć się niewygodnej podpory
którą tak dobrotliwie mi ofiarowałeś
nie jesteś mi już potrzebny

i uczyłem się słów coraz bardziej chłodnych
owładnąłem uczuciami innych istot ludzkich
rozpoznałem z niezwykłą szybkością
to co sprawia wygodÄ™
poznałem niegodne czyny
dające zwykłą satysfakcję

a teraz stoję przed tobą tak bardzo niewdzięczny
ja człowiek
i mam już wystarczająco dużo sił
by i tobą zawładnąć mój stwórco

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 19.08.2009r.

Dawied 20 08 2009 (18:54:44)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Pod koniec troszkę rwane, mało płynne na tle początku, ale po za tym bardzo przyzwoite rozważania filozoficzne, egzystencjalne. Zakończenie fajne, ale całości mam do zarzucenia brak czegoś niedosłownego, wieloznacznego. Dobrze się to czytało, ale brakło takich momentów, które zmusiły by mnie do myślenia, a co za tym idzie do głębszej refleksji. Z minusem

Yumiko 20 08 2009 (10:51:07)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ten wiersz zrobił na mnie wrażenie. Utwór o pięknej głębi, naprawdę poruszający i co ważne, trafiający do czytelnika. Stosujesz ładne środki artystyczne, trafione, którymi pokazujesz poziom pracy i na pewno nie ma tu banału czy tandety. Chociaż używasz wielu słów, to potrafisz przyciągnąć czytelnika, zainteresować go. Nie nudziłam się czytając, a wręcz rozpływałam się po płynnych wersach. Końcówka z jednej strony łatwo ją przewidzieć, ale z drugiej pięknie wszystko podsumowuje. Jedyne do czego się do czepię, to rym, który Ci się tam wkradł, a w wierszu białym nie używamy rymów. No, ale podsumowując daję pięć.