Człowiek

Użytkownik ocenił pracę na 4
Nie podoba mi się, jak porozrzucałaś słowa w wersy w trzeciej strofie, wg mnie lepiej by wyglądało, gdybyś w jednym wersie umieściła 'nie jestem ani wolna' niż rozbijając go na dwa, wtedy lepiej prezentowałby się graficznie, a nie straciłby nic na znaczeniu. Wiersz z potencjałem, tytuł mógł być ciut zmyślniejszy. Ciekawe podejście do człowieka od strony fizjologicznej, pomysł się ceni. Zastanawia mnie tylko, kto w tym wierszu jest podmiotem lirycznym, bo z rodzaju czasowników wynika, że kobieta, co wpływa ujemnie na uniwersalizm opisanego "człowieka", jakby Twoje przemyślenie dotyczyły tylko jednej płci. Bardziej pasowałby mi tam rodzaj męski, który podkreśliłby, że chodzi o człowieka w sensie globalnym, ogólnym, bo słowo człowiek jest oczywiście takiego rodzaju. Można wziąć też pod uwagę opcję, że chciałaś pokazać ciężki żywot człowieka z perspektywy kobiety (kruche życie w zakończeniu kojarzy mi się z delikatnością przypisywaną kobietom). Dalej idąc tą ścieżką można by się posunąć do utożsamienia podmiotu z autorem, ale może to już o krok za dużo. Ale to tylko moje sugestie i spostrzeżenia. Ode mnie dobra czwórka.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Na początek powiem, że wiersz jest... zniewalający. Wykazałaś się nie małą oryginalnością, jednak pozwolę sobie na małą zmianę. Mianowicie w ostatniej zwrotce lepiej wyglądało by po prostu: jestem tak bardzo krucha niż jestem tak bardzo tak bardzo krucha. Mam nadzieję, że nie będziesz mieć mi tego za złe :) Wiersz filozoficzny... właściwie to tak, zgadzam się z tym tematem. Odpowiadasz tutaj na zagadnienie: po co być człowiekiem. No właśnie, po co? Nie jest tutaj to dokładnie wyjaśnione, trzeba trochę wysilić umysł i odrobinę się domyślać. Człowiek- chodź drobny i kruchy, musi ze sobą dźwigać wiele organów. Przedstawiasz tutaj człowieka jako istotę wrażliwą, mającą uczucia- to dobrze, bo tak jest. Tytuł odrobinę za prosty, ale nie mniej jednak to rzecz gustów i guścików :). Daje plus pięć i życzę Ci więcej takich wierszy.