Część IV - A morze ciche

Użytkownik ocenił pracę na 6
Jest finezyjnie, w tle rajska plaża, lecz jakby bardziej w podmiocie niźli w rzeczywistości, takie przemieszanie acz z niesamowitym wyczuciem, te lazurowe żyły jakże działające na podświadomość, na sferę uczuć, to trzeba czuć, tego się nie da opisać czy narysować. To właśnie takie bardzo właściwe dla Twojej poezji, to mieszanie różnych motywów, zawsze wyważone i nierealne, ciut nad ziemią, jak choćby dalej tutaj (że brzydko powiem) dawania sobie w żyłę z fizycznością, erotyką, miłością, może nawet tą pierwszą - jak wcześniej Ginger rozdzieliła, z jednej strony zdecydowaną, niecierpliwą, z drugiej zaś pytającą, niepewną. "twoje labia oris" to jest piękne, bujające w obłokach, delikatne, sentymentalne, przy tym wszystkim najnaturalniej niepretensjonalne. Zakończenie wobec reszty utworu znad gwiazdki jest dla mnie zwyczajnie ludzkie, pozbawione tej pewności siebie sprawia, że wszystkie uczucia i zapewnienia podmiotu do jego gotowości stają się prawdziwsze, koniec odziera z wrażenia (jeśli takowe się pojawia) pewnej arogancji podmiotu, jego ślepego nieujarzmienia, może nawet postawy z typu 'miejmy to z głowy'. Jestem równie zauroczona, co moja przedmówczyni, mimo iż gwoli życzenia oceniłam wiersz, nie bacząc na poprzednią ocenę. Od serca.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Muszę przyznać, że o ile podoba mi się całość, to niezmiernie nie pasuje mi tutaj zakończenie. Część przed gwiazdkami ukazuje podmiot liryczny jako osobę zdecydowaną, nieśmiałą w pewnym względzie, nie potrafiącą podjąć decyzji, bo boi się konsekwencji, ale w tym wszystkim jest właśnie zdecydowana i twardo stoi na ziemi. Boi się, ale wie jakie winny być jej wybory, i co jest dobre, a co złe. Natomiast to zakończenie wskazuje nam na to, że wszystko to, o czym wcześniej mówi podmiot, jest tak naprawdę maską, którą obdarowuje rzeczywistość wokół niego. Że w jego wnętrzu czai się melancholia i chęć poddania się drugiej osobie, że mimo tego, że właśnie pokazuje swoje zdystansowanie do wszystkiego, to chce przez to powiedzieć - posiądź mnie i pokaż mi jak powinniśmy razem bytować. Bardzo podoba mi się strofa z piaskiem - ulotność chwili, życia, nieprzewidywalność losów, fatum. Niezwykle piszesz.

PS. I jeżeli mówię, że nie pasuje mi zakończenie - nie oznacza to, że nie pasuje do wiersza, bo do wiersza pasuje idealnie, jeżeli miałaś takie zamierzenia, jakie ja w tym tekście odebrałam. Chodzi o to, że nie pasuje do podmiotu, że ukazuje jego dwoistość, poniekąd jego sacrum o profanum. Pierwsza część jest właśnie profanum, a to zakończenie - sacrum.

PS 2. Zostawiam drugiemu redaktorowi do moderacji, proszę w żadnym stopniu nie kierować się moją przychylną oceną.