Czekasz

Użytkownik ocenił pracę na 3
Rozbudowany wiersz, rozbity na pięć strofoid. Nieregularna forma wyszła i brakuje mi w pewnym momencie jakieś przerzutni, która nadałaby dynamiki. Trzy pierwsze jednostki stroficzne są do siebie paralelne, zbudowałaś je na zasadzie paralelizmów składniowych i już po drugiej strofie chciałam, by trzecia okazała się inna - była identyczna pod względem konstrukcji. O ile w baroku takie zabieg należał do konceptu, o tyle tutaj znudził. I przecinek zupełnie nie pasuje mi, wymaga się pewnej konsekwencji, bo skoro jest przed "które", to czemu nie ma przed "że"? W pierwszej części hiperbola bardzo znana, zużyta, mało atrakcyjna- "na wieki" i to jeszcze zaklęta. Nic nowego w przekazie uczuć ta strofa nie wnosi. Zapewne słowa skierowane są do jakiegoś mężczyzny, który nadając światu kolor równocześnie nadaje sens. W drugiej strofoidzie rysuje się nawet pewną tajemniczość i niedomówienie - czy mówiąc o "reakcji" podmiot ma na myśli r. chemiczną, jaką jest zakochanie? Nie pasuje mi samo stwierdzenie "krzykiem oznajmiasz zwątpienie" - wydaje mi się nielogiczne, aczkolwiek wiem, że poezja się od tych reguł uchyla. Lukier podniebienia plus sklepienie? Druga część tego zdania o wiele bardziej do przyjęcia niż pierwsza. I warto przebrnąć przez te trzy pogubione w sensie strofoidy, aby przeczytać przedostatnią. Jest po prostu śliczna, choć smutna. Wybacz przymiotnik, ale czuję w niej jesień, ulotność, niewypełnienie i niespełnienie. I ten zwrot, stanowczy, z nutką pretensji. Coś typu: "wiesz dobrze, więc czemu jednak?". I zakończenie ciekawe, stanowiące motto i niejako przekaz ogólny, tym bardziej, że już świat przedstawiony w pierwszej części był zaklęty w milczeniu. Z jednej strony te wprowadzające trzy pierwsze strofoidy, które rozpraszają sposobem przekazania myśli i uczuć, a obok górujące dwie ostatnie - prawdziwe i szczere. Sądzę, że mogłabyś jeszcze się nad nim zastanowić, aczkolwiek jest trochę lepiej niż przeciętnie, dlatego ocena z plusem.