Czasami nie-szelest ścian boli

Poematu o oczach nie będzie.
Nie umiem, nie jestem godzien.
Próbowałem zanurzyć się w ciszę,
by wyrwać z dna iskrę i wspiąć się na szczyt.
Tykanie zegara jednak nie pozwalało.


A on odmierza sekundy, liczy minuty tęsknoty.


Próbowałem zapomnieć o rozsądku,
o rzeczach ważnych, zbyt istotnych na istnienie,
ale wciąż pamiętałem, że jesteś.
Poznałem twój głos by dał natchnienie.
Dał, ale drżenie rąk rozprasza.


Zamykam oczy, by kątem oka nie widzieć,
tego samego cienia wspinającego się po ścianie.
Każdym wersem próbuje wejść głębiej
dalej i niżej, szerzej i mocniej, by pojąć
istotę czekania – jej koniec,
ale bez rozmowy
jest tylko bezkres pustki, z której nie ma nic.


Próbuje wznieść się, ale czuje, że spadam.
Próbuje pokonać barierę braku talentu
i stworzyć swą poezję mit o tęsknocie.
Powiesz, że to zwykły banał


Jak mam opisać drżenie głosu, dreszcz na plecach?
W pokoju jest cisza przerywana oddechem.
Niby nie samotny w czterech ścianach,
a jednak wciąż nienasycony,
tęskniący

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 28.08.2009r.

Zuanshie 03 09 2009 (21:30:12)

Ah Dawidzie, Dawidzie. Twa poezja jest niczym apteczka dla mojej duszy, mojego serca. Raz jest wodą utlenioną, która usuwa truciznę dzisiejszych czasów. Raz jest opatrunkiem, łagodzącym zmęczenie po ciężkim dniu. Czytając Twoje utwory potrafię się zapomnieć, znaleźć się w innym świecie. Piszesz tak dobrze, czasem wręcz doskonale. A ten wiersz jest tego idealnym przykładem. Moje oczy, moje myśli i dusza przeżyły niebywałą ucztę. Zjadałam, o nie to za mało powiedziane, ja połykałam każde słowo, każdy wers, każdą strofę. Napawałam się tym wierszem, jakbym nie miała więcej okazji. Zachwyciłeś mnie. Zauroczyłeś. Zaciekawiłeś. Po raz kolejny pozwoliłeś mi się zapomnieć, poczuć tą beztroskę i 'inne' życie. A ja po raz kolejny Ci dziękuję.

maszróm 29 08 2009 (08:54:37)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz jest piękny. Prawdziwa poezja. Panujesz nad słowem, nad moją myślą. Tworzysz więź pomiędzy Twoim - słowem pisanym i moją - chorą i spragnioną wyobraźnią. Wiersz mnie powalił na swój bardzo specyficzny sposób. Piszesz bardzo lekko, jakby nie-wiersz. Tworzysz przez to nieregularną, nieokiełznaną formę, którą czyta się jak bardzo dobry pamiętnik. Całość jest bardzo, bardzo dobra.