Czas

a ja się z przedmówcą nie zgodzę, ale ja się nie znam, więc moja ocena nie musi się liczyć:P wróciła jędza na chwilę na portal i szaleje.
nie widzę w tym filozofii, tylko chęć wywarcia określonej reakcji na czytelniku, a nie o to chyba chodzi, bo uczucia czytelnika, ani nie są głębokie, ani refleksyjne, a nijakie, jak cały wiersz.
czas to temat rzeka, i jak rzeka płynie nie zwracając uwagi na istnienia, nieistnienia, czy wszystkie inne rzeczy, które przy nim są niczym. po prostu jest, tzn jest względnie, bo to człowiek go sobie wymyślił. to tylko takie moje uwagi, z którymi wcale nie musisz się zgadzać, czego nawet nie oczkuję.
ale już nie zawracając sobie głowy interpretacją. nie wiem czy specjalnie czy nie, ale robisz dużo błędów językowych, co wcale (o ile jest intencjonalne) nie stanowi żadnego waloru utworu, bo razi nawet przez monitor komputera. środki stylistyczne również są bardzo słabe. trzecia strofa albo jest bardzo hermetyczna, albo jest po prostu bełkotem.
ogólnie mogę rzec, że podejmując taki temat, powinieneś go jednak bardziej przemyśleć, ponieważ znajdzie się wielu, którzy mogą uważać inaczej niż Ty, a wydaje mi się, że w dyskusji nie byłbyś w stanie wybronić siebie i tego co chciałeś powiedzieć. w poezji (o zgrozo i szczęście) nie chodzi tylko o to co Ty masz do powiedzenia. dobry poeta zawsze będzie wyśmienitym erudytą i nawet "niespecjalnie" pokaże, że wie za co się zabiera, chodzi mi o to, że uświadomi czytelnika, że jego wynurzenia są wynikiem ciężkiej pracy z innymi tekstami kultury, a nie jego niepoukładanymi, wbitymi w kilka niesfornych wersów, wydumkami.
osobiście to bym pewnie tego wiersza nie przepuściła, ale ja już ty nie robię:)
pozdrawiam
ps mną się nie przejmuj, bo jak wspomniałam nie znam się na poezji;P

Użytkownik ocenił pracę na 6
Świetna filozofia. Już zatraciłem się w rachubie, który to już z kolei twój wiersz. To świadczy o twojej świetnej aktywności u nas na portalu, za co ogromnie cię cenię. Bo trzymasz bardzo wysoki poziom, odnoszę wrażenie, że z każdym wierszem stawiasz sobie coraz wyżej liryczną poprzeczkę. Takich ludzi tu trzeba, nie mogę się doczekać aż wejdziesz w szeregi redakcji.
Kolejny utwór przesiąknięty delikatną, wyważoną, chciałoby się powiedzieć - męską filozofią. Piszesz o czasie, cóż, niby temat rzeka, świetnie jednak liryczną krechą podsumowujesz ten temat swoimi przemyśleniami.
Janusz Leon Wiśniewski powiedział, że szanuje poetów za to, że potrafią opowiedzieć całe historie w kilku zaledwie strofach. To właśnie zrobiłeś. Zrobiłeś to w sposób świetny i na pewno godny uwagi, ba! Godny zachwytu.

Na dobrą sprawę mnie kupiłeś już pierwszą strofą. Idealne podsumowanie "czasu", cholera, nie wiem czy kiedyś spotkałem ciekawsze. Bardziej umięśniony czas. Ile w tym prawdy, szczerości, filozofii wręcz. To wszystko napisane z taką lekkością, respect.
Dalej czytelnik jest raczony kolejny śmierciami i zmartwychwstaniami świata. Czas odcinał się, jak to fajnie ująłeś - liniał od niego. Złuszczał się, włosek po włosku - odczepiał. Trumna sypana z zegarów bardzo fajnie urozmaica całość, świetny środek stylistyczny.

Dalej kontynuujesz obraz linienia. Zestawienie z wężem trzyma atmosferę. Końcowe wersy dość tajemniczo napisane - co miałeś na myśli pisząc o przybocznej straży? Czego chciałeś dotknąć tym wersem? Kto nie wyprawił pogrzebu? Świat? Czy czas? Tego, jako jedynej części nie zrozumiałem.

Ostatni wers ucinający wiersz. Zostawiający czytelnika w całkowitym zamyśleniu. Prosto, dobitnie, dosadnie, lirycznie - czas jest jest samolubny.
Nic dodać nic ująć - poezja.
Peace,
Zoso