Czad

Użytkownik ocenił pracę na 4
Często tytuł stanowi pewną hipotezę albo tezę. Często też stoi obok. Zastanawiałam się jaką rolę będzie pełnił u Ciebie - czy zaskoczysz i faktycznie będę mogła odczuć wiele możliwości interpretacyjnych, ugryźć każde słowo z innej strony? Momentami faktycznie mogłam i czułam się usatysfakcjonowana. Bawisz się określaniem wydarzeń w czasie, w każdej strofie jest inny, ale nie jestem pewna czy jest to do końca świadome. Oby. W pierwszej strofie wyraźna inwersja składniowa zyskuje uznanie, ponieważ celowo autor odwleka ostateczne wyjawienie uczuć. Głębi uczuciom nadaje upersonifikowanie rzeczy martwej. Zdecydowanie ujmuje mnie strofoida "odrodzę się jak feniks(...)". Świetnie wytonowane emocje, prawidłowo użyte rzeczowniki, kombinacja ich...robi wrażenie. Końcówka..zastanawia, tak, to bezpieczne słowo. Centaur sam w sobie jako postać mityczna jest symbolem 'dziwnoty'. Zestawiasz go z neologizmem. Jest to synchronizacja paradoksów. Czytałam utwór z ciężkim sercem. Ma dobre momenty, a jednak brakuje mi uczuć. Autor opisuje przeżycia, stara się, a jednak obserwuję obrazy jakby stał z boku on sam. Nie robi wrażenie. Nie dusi, ale wprawia z zamyślenie i to się ceni.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Iście afrykański wiersz. Trzymasz się swojego stylu i to jest dobre, choć i tak małe draśnięcia utartości samego siebie mogę zauważyć. Źle? Dobrze? Taak, przedałoby się trochę jaśniejszego, świeższego spojrzenia, ale i tak w tym wierszu widzę pewną rześkość i bardzo mi się to podoba. Przy drugiej strofie, aż sama wzięłam głęboki oddech. Lubię, jak wiersz tak oddziałuje, że sama przeżywam to co podmiot liryczny. To na plus. Krótko, a naprawdę całkiem nieźle. Po Twoich poprzednich pracach jestem zadowolona. Może można byłoby doparcować końcówkę, ale i tak, ta jest w takim klimacie bezradności, też dobra. Cztery z plusem? ;p z minusem...