Córka miasta

twórczyni własnego świata
ze stolicą w samym sercu piekła
ona księżycowa dziewczyna
przygotowana na wszystko
oprócz miłości

dzieciństwo już zdechło
mokry asfalt chłodem ją tuli
spojrzenie pełne ulicznych świateł
krwią rozmazuje ostatnie myśli

łzy i wódka rozmieniają ją na drobne
papier odzwierciedlający jej wartość
rzucony od niechcenia w twarz
otwiera złudną bramę przyszłości

drżącą dłonią wyciera spływającą czerń
ukazujÄ…c swÄ… nastoletniÄ… twarz
ucieka wzrokiem przed potępieniem
malującym się na twarzach przechodniów

może kiedyś przejdzie boso
po rozbitym szkle mlecznej drogi
wciąż szuka azylu w społeczeństwie
ona - nocna córka dużego miasta

Ocena: 3
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 18.11.2009r.

maszróm 18 11 2009 (19:36:35)

Użytkownik ocenił pracę na 3
wbrew temu co wyczytałam na innych portalach, gdzie dodałaś ten wiersz - nie jest ładny. Ciężki, jakiś taki. Za dużo nawaliłaś przemyśleń, za dużo mięsa. Za mało lania wody, za mało miejsca na odpoczynek strudzonego umysłu przetwarzającego twoje dzieło. Ogólnie jak już wspominałam ciężko, konkretnie. Mam wrażenie, jakbyś miała ten obraz cały czas przed oczami. Ogólnie zmień sposób pisania, bo męczysz.