Codzienność po 8:56

Wiersz pokazuje chwilowe zmiany widoczne w narodzie. Końcówka natomiast zabiła mnie niepozytywnie, nie można było chyba tego banalniej skończyć. Miejmy nadzieję, że zmiany, które po każdym tragicznym, ważnym wydarzeniu dokonują się w narodzie polskim potrwaja dłużej niż parę dni, miesiąc, rok. Miejmy nadzieję, że obserwując jakie życie jest kruche w końcu zrozumiemy, jak powinniśmy patrzeć na życie. Dziś w szkole nawet jeden z moich nauczycieli przytoczył to powiedzenie ‘umarł król – niech żyje król!’. W końcu nikt nie jest niezastąpiony… Zawsze da się znaleźć zastępce, przynajmniej tak jest z przywódcą stada, bo z jego brakiem nie da się normalnie funkcjonować, nie da się przejść nad tym do porządku dziennego. Podoba mi się język, bo jest prosty, ale wyniosły; środki stylistyczne są – metafory, epitety, zasadziste i soczyste. Wiersz ma w sobie coś szczerego, za co właśnie cenię poezję. Dobrze, że poruszasz ten temat. Tylko raz będą spisane tak świeże i niezmienione tym, co piszą w tabloidach przemyślenia na ten temat.