Codzienność

Dzień jak co dzień
niezmienny od stuleci
z bohaterami ludzkimi w tle

Słychać skargi chorujących matek
i krzyk dzieci uciekajÄ…cych
po trawie pełnej cuchnącego złomu

Na świecie każdy dzień
połyskuje od barw uniformu
i płaczu żon konających z miłości

Oszczerstwa rzucane w twarz wroga
splunięcie jadem pod jego nogi
przywłaszczony dom i kawałek dzieciństwa

W te dni człowiek zabiera cios
ma czerwień w oczach i huk w głowie
przesiąka rechotem diabła i odgłosem salw

Tak było jest i będzie
- pomyślał deista

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 22.06.2009r.

michalslow 23 06 2009 (18:38:10)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Podoba mi się. Pokazuje tą ciemniejszą stronę codzienności. Ostatni wers pokazuje cały wiersz w innym świetle, więc przeczytałem wiersz ponownie. I jakież było moje zaskoczenie, kiedy odkryłem, że znów mi się podoba( przepraszam- mam dziś bzika). Podsumowując- 5.